«Πόλεμο» κατά του κ. Παπαδήμου διαπίστωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κ. Κάρολος Παπούλιας.Ευκαιρία, λοιπόν, να μιλήσουμε – πραγματικά -για τον – πραγματικό – πόλεμο:
* Πόλεμος είναι να δουλεύεις μια ζωή για ένα ξεροκόμματο και κάποια στιγμή να έρχεται αυτός που σου έταζε λαγούς με πετραχήλια και να σου κόβει το μισό από το ξεροκόμματο λέγοντάς σου ότι «συμπάσχει», αλλά πως πρέπει να τον συγχαρείς διότι επιτελεί «πατριωτικό» έργο… * Πόλεμος είναι να έχεις πληρώσει μέχρι τελευταία πεντάρα τις ασφαλιστικές σου εισφορές και να έρχεται ο «σοσιαλιστής» να σου κόβει ακόμα κι αυτή την σύνταξη πείνας, να σου ξεφτιλίζει τα γεράματα και όταν διαμαρτύρεσαι να σου αντιγυρίζει – αυτός που καταχράστηκε τους κόπους σου – ότι «δεν υπάρχει σάλιο»… * Πόλεμος είναι να βλέπεις τα παιδιά σου να ρημάζουν στην ανεργία… * Πόλεμος είναι να σου λένε ότι απολύεσαι και αντί για απολυμένο να σε αποκαλούν «έφεδρο»… * Πόλεμος είναι να στέλνεις τα παιδιά σου στο σχολείο, να το έχεις πληρώσει αυτό το «δημόσιο και δωρεάν» σχολείο εκατό φορές, κι αντί για βιβλία να τους μοιράζουν φωτοτυπίες… * Πόλεμος είναι να σου κόβουν το μισθό και να σου αυξάνουν τα εισιτήρια στα λεωφορεία κατά 40%… * Πόλεμος είναι να έχεις φτύσει το γάλα της μάνας σου για να βάλεις ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι σου και να έρχεται ο φορογδάρτης να σου επιβάλει μέσω της ΔΕΗ χαράτσι για ένα σπίτι που το πληρώνεις μια ζωή στην τράπεζα… * Πόλεμος είναι να έρχεται ο ίδιος αυτός φορογδάρτης που σε άφησε χωρίς μισθό και χωρίς δουλειά και να σου προσθέτει – δίπλα στο χαράτσι της ΔΕΗ – την 11η (!) μέσα σε δυο χρόνια αύξηση στην τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος… * Πόλεμος είναι να κλείνει το ένα μικρομάγαζο μετά το άλλο, στην θέση τους να ανοίγουν ενεχυροδανειστήρια και ο «πατριώτης» που σε κυβερνά να βγάζει φιρμάνια για το πώς θα ζυγίζεις τη χρυσή σου βέρα ή το χρυσό σου δόντι (!) πριν το παραδώσεις στον σαράφη για να εξασφαλίσεις ένα κομμάτι ψωμί… * Πόλεμος είναι να λουφάζεις τυλιγμένος στις κουβέρτες μέσα στο σπίτι, να τρέμουν τα δόντια σου από το κρύο και να μην ανοίγεις το καλοριφέρ γιατί δεν έχεις να πληρώσεις για πετρέλαιο θέρμανσης… * Πόλεμος είναι να σε κοροϊδεύουν κάθε μέρα ότι «δίνουν μάχη» για να μη σου κόψουν τον 13ο και 14ο μισθό όταν σου έχουν ήδη κόψει τον 8ο και τον 9ο μισθό και την ίδια ώρα σφυρίζουν στα αυτιά σου τα «πακέτα» των δισεκατομμυρίων υπέρ αναξιοπαθούντων τραπεζιτών… * Πόλεμος είναι να βλέπεις μια δράκα ξιπασμένων φιλανθρώπων με καρφιτσωμένο στο πέτο το ταμπελάκι με τη φίρμα του μονοπωλίου που εκπροσωπούν, να φιγουράρουν στις ιλουστρασιόν λίστες του παγκόσμιου τζετ σετ, να μην χωρούν οι ελβετικές τράπεζες τις καταθέσεις τους, να έχουν ξεχειλίσει οι θάλασσες της υδρογείου από το (αφορολόγητο) εφοπλιστικό τους «δαιμόνιο», να μετακινούν στους λογαριασμούς τους δισεκατομμύρια μέσω των «οφ σορ» εταιρειών σαν να ήταν μαρουλόφυλλα, κι εσύ μαζί με τα δέκα εκατομμύρια των ομοίων σου να κατηγορείσαι ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε»… * Πόλεμος είναι να έχουν φτάσει τη βενζίνη στα 2 ευρώ το λίτρο, να σου έχουν ρίξει το μισθό στα 350 ευρώ το μήνα και να σου ζητούν από πάνω να πληρώσεις και φόρο… * Πόλεμος είναι να έχουν γεμίσει οι δρόμοι της Αθήνας με άστεγους, να τρέχουν οι άνθρωποι για ένα πιάτο φαΐ στα συσσίτια (τα οποία ο κ. Παπαδήμος τα βάφτισε την Πρωτοχρονιά «γιορτή»!!), να μην υπάρχει φανάρι, πεζοδρόμιο, σοκάκι χωρίς επαίτη και ζητιάνο, γιατί οι Παπαδήμος, Βενιζέλος, Λοβέρδος, Σαμαράς, Καρατζαφέρης, Μπακογιάννη «κατευνάζουν τις αγορές»… * Πόλεμος είναι να αρρωσταίνεις και να μην έχεις λεφτά για τα φάρμακα, να πηγαίνεις στο νοσοκομείο κι αντί για «δημόσια και δωρεάν» Υγεία που την έχεις πληρώσει εκατό φορές, να σου ζητάνε να φέρεις τις γάζες από το σπίτι και να περάσεις πρώτα από το ταμείο… * Πόλεμος είναι τον πλούτο που εσύ δημιουργείς στο εργοστάσιο, στο γραφείο, στο μαγαζί, σε στεριά και θάλασσα, να τον έχουν σφετεριστεί οι κηφήνες της πλουτοκρατίας, να τον έχουν κάνει υπερκέρδη για τις τσέπες τους, ελλείμματα και χρέη για το δημόσιο ταμείο, όλα βγαλμένα με το δικό σου ιδρώτα, με το δικό σου κόπο, με τη δική σου δουλειά, και εσύ αυτή τη δουλειά να την «πληρώνεις» πλέον με επιστροφή στον εργασιακό μεσαίωνα, αλυσοδεμένος στα κάτεργα της εργασιακής τρομοκρατίας, στα απαρτχάιντ των εκβιασμών και της εκ περιτροπής ανάσας… * Πόλεμος είναι να σου ξεσκίζουν τη ζωή, να σου σκοτώνουν το σήμερα και το αύριο και να σου λένε κι από πάνω ότι είναι «σωτήρες», ότι παίρνουν δάνεια για να σου εξασφαλίζουν το μισθό και τη σύνταξη – αυτοί που σου κατάργησαν το μισθό και τη σύνταξη – όταν από το δικό σου μισθό κι από τη δική σου σύνταξη πληρώνονται τα δάνεια που διπλά και τρίδιπλα τα εισπράττουν οι κερδοσκόποι και οι τοκογλύφοι, με μια κουβέντα: Τα μονοπώλια. * Αυτός είναι ο πόλεμος που μαίνεται τούτη την ώρα στην Ελλάδα, κύριε Κάρολε Παπούλια. Είναι ένας πόλεμος μονόπλευρος. Μονομερής. Ενας πόλεμος που τον έχει εξαπολύσει η τάξη των αστών ενάντια στην τάξη των προλετάριων. Που τον έχει διεξαγάγει ενάντια στις μάζες των εργαζομένων και όλου του λαού η τάξη των κεφαλαιοκρατών. Είναι ένας πόλεμος αδίστακτος και στυγνός. Που – κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας – τον διευθύνει όλο το πολιτικό προσωπικό της πλουτοκρατίας, μηδενός εξαιρουμένου, με επικεφαλής την κυβέρνηση του μαύρου μετώπου υπό τον τραπεζίτη κ. Παπαδήμο.
«Lost and Found: The Secrets of Archimedes» είναι ο τίτλος της έκθεσης που εγκαινιάζεται στις 16 Οκτωβρίου στο Μουσείο Τέχνης Walters της Βαλτιμόρης. Με φωτογραφίες, κείμενα και πολυμέσα, η έκθεση αφηγείται τη συναρπαστική περιπέτεια του σπάνιου χειρογράφου και το τεράστιο πρότζεκτ της συντήρησης, ψηφιακής επεξεργασίας και μελέτης του, που αποδεικνύει ότι ο Αρχιμήδης ανακάλυψε τα μαθηματικά του απείρου, τη μαθηματική φυσική και τη συνδυαστική – κλάδος των μαθηματικών που χρησιμοποιείται στην πληροφορική.
Το 1999, ο ανώνυμος συλλέκτης που απέκτησε το Παλίμψηστο το παραχώρησε στο Μουσείο Walters και μια ομάδα ερευνητών ξεκίνησε την προσπάθεια να διαβάσει το σβησμένα κείμενα στο παλαιότερο σωζόμενο αντίγραφο του αρχαίου Έλληνα μαθηματικού, φυσικού, εφευρέτη, μηχανικού και αστρονόμου, που κρύβει πίσω του μία απίστευτη περιπέτεια: το 10ο αιώνα, στην Κωνσταντινούπολη, ένας ανώνυμος γραφέας αντέγραψε πραγματεία του Αρχιμήδη πάνω σε περγαμηνή, κρατώντας τα ελληνικά του πρωτοτύπου. Το 13ο αιώνα, ένας μοναχός έσβησε το κείμενο του Αρχιμήδη, έκοψε τις σελίδες, περιέστρεψε τα φύλλα κατά 90 μοίρες και τα δίπλωσε στη μέση. Η περγαμηνή στη συνέχεια «ανακυκλώθηκε» μαζί με περγαμηνές από άλλα βιβλία, για να δημιουργηθεί ένα προσευχητάριο (το αποτέλεσμα της διαδικασίας αυτής ονομάζεται παλίμψηστο).
Ο μεγάλος Λιβανέζος ποιητής Xαλίλ Γκιμπράν (1883-1931), μεταξύ των αριστουργημάτων που έγραψε, είναι και το έργο του “ο Κήπος του Προφήτη” .
To ποίημα εκδόθηκε το 1923.
Ιδού ένα απόσπασμα:
“Το έθνος να λυπάστε,
αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε.
Ψωμί αν τρώει, αλλά όχι απ’ τη σοδειά του.
Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.
Το έθνος να λυπάστε,
που δεν υψώνει τη φωνή, παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας.
Που δεν συμφιλιώνεται, παρά μονάχα μεσ’ τα ερείπιά του.
Που δεν επαναστατεί, παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.
Το έθνος να λυπάστε,
που έχει αλεπού για πολιτικό,
απατεώνα για φιλόσοφο,
μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.
Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς, από χρόνια βουβαμένους.”
Το Wörgl (Βεργκλ) ήταν μια μικρή πόλη 4.500 κατοίκων στην Αυστρία όπου διεξήχθη ένα καινοτόμο οικονομικό πείραμα το 1932.
Μια σημαντική, αλλά θαμμένη ιστορία, από την εποχή της Μεγάλης Ύφεσης – Διαδώστε την!
Τα (επίσημα) οικονομικά είναι αυτή τη στιγμή η περισσότερο απ-ανθρωποποιημένη και α-νόητη κοινωνική επιστήμη. Και το δεύτερο εξαρτάται αναλογικά και πλήρως από το πρώτο. Όσο πιο μαθηματικοποιημένα και εξ αυτού απάνθρωπα είναι τα οικονομικά, τόσο πιο πολύ ανόητα γίνονται. Αυτό βασικά συμβαίνει γιατί η προσπάθεια μαθηματικοποίησης του κόσμου φτωχαίνει την προσπάθεια κατανόησης του, αφού οι μεταβλητές είναι άπειρες και εκείνοι που εγκαταλείπονται σε κάποιες απ’ αυτές (απειροελάχιστες αναγκαστικά), σύντομα χάνουν την ικανότητα μιας περισσότερο εποπτικής ματιάς, που αναγκαστικά είναι μη μαθηματική.
Δείτε τώρα κάτι με τον νέο πρωθυπουργό: Οι περισσότερες σπουδές του Λουκά Παπαδήμου είναι στη Φυσική και μετά με διδακτορικό στην Ηλεκτρολογική Μηχανική. Μόνο μετά απ’ αυτά ασχολήθηκε με τα οικονομικά και βεβαίως με τα οικονομετρικά μοντέλα που θέλουν πολλά μαθηματικά.
Δεν έχω να πω κάτι περισσότερο για τις εξισώσεις που νομίζω ευδιάκριτα υπάρχουν στις παραπάνω δύο παραγράφους. Μόνο αυτό: Όποιος γνωρίσει από κοντά οικονομολόγους του στυλ Παπαδήμου, καταλαβαίνει πόσο πολύ είναι στην κοσμάρα τους, όπου κυριαρχούν οι αριθμοί σε βάρος των ανθρώπων. Και σύντομα θα σταματήσει οποιαδήποτε προσπάθεια συνεννόησης μαζί τους. Έχω την εντύπωση ότι η σκέψη τους έχει καταστραφεί και κανονικά αξίζουν ασύλου. Π.χ. το άσυλο του τρόμου με τους έγκλειστους οικονομολόγους.
Είμαι σίγουρος ότι ο Παπαδήμος αγνοεί ιστορίες σαν την παρακάτω και αν κάποιος αναλάμβανε να του την διηγηθεί, στην καλύτερη περίπτωση θα τον άφηνε βαθιά αμήχανο…
Η ιστορία τώρα:
Μια μεγάλη απόφαση
Το Wörgl (Βεργκλ) ήταν μια μικρή πόλη 4.500 κατοίκων στην Αυστρία όπου διεξήχθη ένα καινοτόμο οικονομικό πείραμα το 1932. Ήδη η Ευρώπη είχε χτυπηθεί από το κραχ του 1929, και το 1931 που εκλέχτηκε Δήμαρχος ο Michael Untergüggenberger (Μίκαελ Ούντεργκέγκενμπέργκερ) ήδη είχε έλθει η ύφεση με 30% ανεργία, και 10% άπορους. Ο νέος Δήμαρχος προερχόταν από φτωχή αγροτική οικογένεια, ο ίδιος κατόρθωσε να μορφωθεί μόνος του και να γίνει μηχανικός στους σιδηροδρόμους. Αν και ο ίδιος δεν ήταν μαρξιστής, είχε συνδικαλιστική δράση και υποστήριζε τα συμφέροντα των εργαζομένων ενάντια των πλουσίων επενδυτών του σιδηροδρόμου, πράγμα που το πλήρωσε με την μη προσωπική του άνοδο στην ανώτερη ιεραρχία των σιδηροδρομικών υπαλλήλων. Ήταν ένας άνθρωπος ανοιχτόμυαλος, πρακτικός, εργατικός, δραστήριος που κέρδισε την καρδιά των συμπολιτών του, οι οποίοι τον εμπιστεύτηκαν στη θέση του Δημάρχου, γνωρίζοντας ότι δεν θα τους προδώσει.
Μίκαελ Ούντεργκέγκενμπέργκερ
Ο νέος δήμαρχος είχε έναν μακρύ κατάλογο έργων που ήθελε να εκτελέσει…
“Αλήθειες γραμμένες απο εναν ανένταχτο του συστήματος ενα Ιππότη της αληθινής
δημοσιογραφίας…
Χειρότερο από το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός
ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον
φιλτράρει η λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει
χειρότερος φόβος από τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι
και καταλήγεις να φοβάσαι τα πάντα. Λίγο πριν από το τέλος, φοβάσαι
τον φόβο σου και καταλήγεις να φοβάσαι τον εαυτό σου.
Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει
να φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα
μας συμβεί; Κανένας δεν μπορεί να απαντήσει αλλά και κανένας δεν
θέλει. Τι κακό θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θα
αναγκαστούμε να ζήσουμε με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα
προσφέρει καμιά απόλαυση; Θα αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια;
Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνουμε ρετσίνα με τον γείτονα που δεν
γνωρίζουμε καν, όπως σε εκείνες τις ταινίες με τον Ρίζο και τη
Βλαχοπούλου; Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η πόρτα και να είναι ο
διπλανός που ζητάει ένα λεμόνι; Ποιο από όλα είναι το δικό μας
σενάριο;
Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας.
Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των
προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της
διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το
πολιτικό μας σύστημα, αυτή η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και
ανεπάγγελτους; Θα αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός,
ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι
η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;
Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που
δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά
μου θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6
κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος
ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε
αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν
διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του ρίξει δυο
γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θα αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι σύγχρονες
μανάδες ίσως δεν θα αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θα ανακαλύψουν τη
σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με
10 το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο
ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους
κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο.
Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να
επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να
είναι το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχ ν ουν την
επιβεβαίωση της ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό
οργασμό, μαζί με τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους
εκτιμάμε. Θ θα αρχίσουμε να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος
και όχι αναγνωρίσιμος.Οι μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την
Τζούλια για τις κόρες τους.
Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το
διεστραμμένο «εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει
με βάση τις πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό
ταπετσαρίες που φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε
πια να γίνουμε πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και να
αγαπηθούμε περισσότερο, ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το
ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι κοινή. Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν
επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι.
Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια. Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν
τις ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα
συζητάνε ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs,
οι image makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη
δουλειά.
Το σύστημα της αξιολόγησής μας θα αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε
πραγματικά να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα.
Ίσως δεν ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και
ίσως καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που
φαίνονταν καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν
αυτοί που μας εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black.
Ίσως ψάξουμε για μια πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση
δίκιου με τη σύγκριση τραπεζικών λογαριασμών.
Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες να αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί,
πατώντας σε αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν
να πουλάνε βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.
Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χι λ ιάδες
άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι
αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θα απολυθούν
κάποιοι από αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια. Τα
επαρχιακά μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς, θα
καταργηθούν οι «Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι
«Πολιτιστικοί σύλλογοι για τη σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του
Λάμπρου Κατσώνη». Οι ανύπαντρες κόρες αξιωματικών δεν θα παίρνουν
επίδομα. Και όσες από αυτές είναι επώνυμες δεν θα είναι «κατά του
γάμου από άποψη», για να παίρνουν το επίδομα.
Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που
αναπαράγει τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμένο του
εαυτό, Δικαιοσύνη την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον
ευδαιμονισμό. Φοβάμαι. Γι αυτό θέλω να τελειώνουμε.
του Κώστα Βαξεβάνη.
Eυχαριστώ τον Φοίβο για το μέιλ”
Για όλα φταίει ο μεταβολισμός με τον οποίο η τροφή που παίρνουμε μετατρέπεται σε ενέργεια. Για να χωνέψουμε οόμως το φαγητό, απαιτείται και πολλή ενέργεια, με αποτέλεσμα να μην περισσεύει για άλλες δραστηριότητες.
Κατά τη χώνεψη ο μεταβολισμός αυξάνεται κατά 25-50% (στα ψάρια η αύξηση είναι 60-160% και στον πύθωνα .700-4.500%). Με το που αρχίζουμε το φαγητό, ο οργανισμός αρχίζει να παράγει (το στομάχι), ένζυμα και ορμόνες που συμβάλλουν στη διαδικασία της χώνεψης και μετατρέπουν την τροφή στις πολύτιμες ουσίες που χρειαζόμαστε.
Μια από αυτές τις ορμόνες η χοληστοκυνίνη, που μεταξύ των άλλων ρόλων της είναι να μας κάνει να αισθανόμαστε χορτάτοι, ενεργοποιεί επίσης και την περιοχή του εγκεφάλου που έχει σχέση με τον ύπνο.
Κατ’ αρχήν έτσι βρίσκονται σε κατάλληλη θέση για να πετάξουν μιας και τα φτερά τους δεν τους προσφέρουν τη δυνατότητα να “απογειωθούν” από στάση και τα πόδια τους δεν ίναι ανεπτυγμένα για απογείωση.
Κρεμασμένες λοιπόν όταν κοιμούνται, είναι έτοιμες να πετάξουν αν παρουσιαστεί κίνδυνος.
΄Ενας ιστός αποτελείται από ομόκεντρους κύκλους και ακτίνες. Οι κύκλοι είναι κολλώδεις και οι ακτίνες όχι. Η αράχνη απελευθερώνει το μετάξι της από “κάνουλες” στο πίσω μέρος. ΄Αλλες έχουν έξι και άλλες τέσσερις τέτοιες “κάνουλες” και συνήθως ανά δύο συνεργάζονται για να δηιουργήσουν συγκεκριμενο είδος μεταξιού. Παράγουν συνεχώς μετάξι, εκτός κι αν λιμοκτονούν οι αράχνες, κυρίως ως ευθεία γραμμή που ενώνει σημεία της πορείας της.
΄Αλλες μένουν στους ιστούς τους πολύ καιρό και άλλες φτιάχνουν νέο κάθε μέρα. Επειδή όμως το μετάξι είναι από πρωτεΐνες και απαιτείται πολλή ενέργεια για να παραχθεί, τρώνε τον παλιό ιστό πριν αρχίσουν να κατασκευάζουν νέο.
Υπάρχει ένα μέρος στα βουλγαρικά παράλια της Μαύρης θάλασσας που χαίρει αυξημένης προσοχής εκ μέρους των τουριστών ακόμα και το χειμώνα. Είναι ο δήμος της πόλης Σάμπλα που καταλαμβάνει το βορειότερο τμήμα των ακτών μας.
Στα όριά του βρίσκονται τρεις υγρότοποι που αποτελούν χειμερινό καταφύγιο δεκάδων απειλούμενων ειδών πτηνών. Κατά τους ψυχρούς μήνες, όταν τα θαλασσινά θέρετρα ερημώσουν, ο δήμος Σάμπλα υποδέχεται πούλμαν με ξένους ορνιθολόγους και φυσιολάτρες, εξοπλισμένους με φωτογραφικές μηχανές, βιντεοκάμερες, κιάλια. Πριν κατευθυνθούν όμως προς τους υγροτόπους, επισκέπτονται μια ρομαντική γωνιά δίπλα στη θάλασσα, όπου ο χρόνος σαν να έχει σταματήσει. Εκεί, τυλιγμένος από ανέμους και θρύλους και στεφανωμένος από τους αιωρούμενους γλάρους, υψώνεται ο Φάρος της Σάμπλα.
Ο παλιότερος φάρος στις ακτές της Μαύρης θάλασσας βρίσκεται στο ανατολικότερο σημείο της Βουλγαρίας – το ακρωτήριο Σάμπλα. Το αστρονομικό Νέο έτος εδώ επέρχεται νωρίτερα σε σύγκρίση με το υπόλοιπο τμήμα της χώρας. Στις 31 Δεκεμβρίου ο φάρος μπήκε στο νέο 2011 ολόκληρα 19 λεπτά νωρίτερα από τη Σόφια, από την οποία απέχει περίπου 550 χλμ.
Φωτογραφία: Βένετα Νικόλοβα
Υποστηρίζεται ότι ο φάρος κατασκευάστηκε κατ’ εικόνα και ομοίωση ενός από τα Επτά θαύματα του Κόσμου – του Φάρου της Αλεξάνδρειας, ο οποίος καταστράφηκε από σεισμό κατά το Μεσαίωνα. Σ’ αντίθεση μ’ αυτόν όμως ο φάρος της Σάμπλα επιβίωσε παρά τις μεταβολές του χρόνου και τις φυσικές καταστροφές Τον αποκαλούν επίσης “φάρο των άμμων”, γιατί προστατεύει τα πλοία από προσάραξη στα ρηχά ύδατα μεταξύ του ακρωτηρίου Σάμπλα και του κοντινού ψαροχωρίου Τιουλένοβο.
Τα φώτα που εκπέμπονται από την κορυφή του 32 μέτρων πύργου του τρεμοσβήνουν κάθε 25 δευτερόλεπτα, στέλνοντας σήματα σε 17 μίλια στα ανοιχτά της θάλασσας. Στη σημερινή της μορφή ο φάρος υπάρχει από το 1856. Τότε ανορθώθηκε και τέθηκε σε λειτουργία στη θέση παλιότερης εγκατάστασης, κατασκευασμένης περίπου εκατό χρόνια νωρίτερα.
Άποψη προς τους βράχους κοντά στο χωριό Τιουλένοβο,Φωτογραφία: Βένετα Νικόλοβα
Υπάρχουν όμως πληροφορίες ότι από το ακρωτήρι Σάμπλα εκπέμπονταν φωτεινά σήματα ακόμα στη βαθιά αρχαιότητα, όταν η Μαύρη θάλασσα ήταν σταυροδρόμι θαλασσοπόρων και εμπόρων όλης της περιοχής. Σήμερα, παρά την ανάπτυξη των τεχνολογιών πλοήγησης, όχι όλα τα πλωτά σκάφη διαθέτουν GPS-συστήματα, ενώ η περιοχή είναι επικίνδυνη λόγω των υφάλων. Έτσι ο φάρος δεν είναι απλώς συναισθηματική ανάμνηση, αλλά ανάγκη, εξηγεί ο Ηλιάν Χριστάκιεφ της δημοτικής διοίκησης της Σάμπλα.
Παρόμοια με τους άλλους φάρους και εκείνος της Σάμπλα τέθηκε σε εκμετάλλευση και ύστερα υπό τη διαχείριση της γαλλικής εταιρείας Compagnie des Phares de L’Empire Ottoman στα μέσα του 19ου αι., όταν η Βουλγαρία ακόμα βρισκόταν υπό οθωμανική κυριαρχία.
“Στον πύργο του φάρου είναι εντοιχισμένο μονόγραμμα του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ, ο οποίος κυβερνούσε την Οθωμανική Αυτοκρατορία εκείνη την εποχή”, αφηγείται ο Ηλιάν Χριστάκιεφ. ”Τέτοια μονογράμματα εντοιχίζονταν σε κτίρια εξαιρετικής σημασίας για την αυτοκρατορία. Περίεργο είναι το ότι αν και είναι ο υψηλότερος στις ακτές μας, ο φάρος κτίστηκε εύκολα και γρήγορα, ενώ τα έξοδα για την οικοδόμησή του ήταν πολλές φορές μικρότερα σε σύγκριση με εκείνα για τους άλλους φάρους. Τούτο οφείλεται στο γεγονός ότι κυριολεκτικά σε μερικά μέτρα από το φάρο κατά τον 4ο-6ο αι. υψώνονταν τα τείχη υστερορωμαϊκού κάστρου που αποτέλεσαν πηγή δομικού υλικού για την κατασκευή του”.
Φωτογραφία: Βένετα Νικόλοβα
Το ακρωτήρι Σάμπλα κατοικούνταν ακόμα κατά την αρχαιότητα. Σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές σε άμεση γειτνίαση με το φάρο πριν περισσότερες από 2 χιλιετίες υπήρχε λιμενικός οικισμός, ονομαζόμενος Καρία. Απ’ αυτόν στις μέρες μας σώζεται μονάχα το όνομα που φέρουν επίσης η τοποθεσία και ο μικρός οικισμός ψαράδων που δημιουργήθηκε πρόσφατα με χαμηλά κτίρια και ταβέρνα, όπου προσφέρονται φρέσκο ψάρι και νόστιμες σπεσιαλιτέ.
Νότια του χωριού Τιουλένοβο υπάρχουν αναρίθμητα σπήλαια, τα οποία μέχρι πριν 15 χρόνια κατοικούνταν από φώκιες. Στην περιοχή του ακρωτηρίου Σάμπλα συχνά μαίνονται φοβερές και εξαιρετικά γραφικές θύελλες – προς χαρά ζωγράφων και φωτογράφων, οι οποίοι δεν κουράζονται να ζωγραφίζουν και αποτυπώνουν τα τεράστια κύματα που σπάνε με τρομακτικό κρότο στην απόκρημνη ακτή.
Κατά το μακρινό 1901 καταστρεπτικός σεισμός συντάραξε την περιοχή, προξενώντας σοβαρές ζημιές στους κοντινούς οικισμούς. Ο φάρος όμως δεν έπαθε σχεδόν καμιά ζημιά. Μόνο στον πύργο του εμφανίστηκαν ρωγμές και αυτός στερεώθηκε με μετάλλινα στεφάνια που διατηρούνται και σήμερα.
Κοντά στη Σάμπλα βρίσκεται μια από τις ομορφότερες πλαζ στα βουλγαρικά παράλια,Φωτογραφία: Βένετα Νικόλοβα
Ο φάρος της Σάμπλα έχει και μυστικό του. Το 1996, όταν τιμήθηκαν τα 140 χρόνια του, οι άνθρωποι, οι οποίοι διαχειρίζονται την εγκατάσταση, έθαψαν στα θεμέλια της μήνυμα προς τις μελλοντικές γενιές που θα ανοιχθεί μόλις το 2056, όταν ο φάρος θα συμπληρώσει 200 χρόνια.
Φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για την καταλληλότητα του νερού για οποιαδήποτε χρήση! Μόνο για να το βλέπουν οι επισκέπτες είναι !
Βολιβία – η μεγάλη αλμυρή λίμνη
Η λίμνη αυτή με την ονομασία Salar de Uyuni που βρίσκεται στα υψίπεδα της νοτιοδυτικής Βολιβίας, στην Νότια Αμερική είναι η μεγαλύτερη αλατο-λίμνη του κόσμου και βρίσκεται σε ύψος 3.656 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας!
Οι αντικατοπτρισμοί που προσφέρει είναι μαγευτικοί και το τοπίο μοιάζει να είναι Αρειανό – μάλιστα όταν βρέξει και υπάρχει νερό στην λίμνη, αποτελεί τον μεγαλύτερο καθρέφτη του πλανήτη μας. Περιτριγυρισμένη από βουνά με κάκτους, ηφαίστεια και geysers είναι ένα πολύ αλλόκοτο τοπίο που δικαίως βρίσκεται πολύ ψηλά στον κατάλογο με τα πιο παράξενα μέρη της γης!
Αυστρία – η σπηλιά των πάγων
Το Eisriesenwelt, στα βουνά Hochkogel στην περιοχή Tennengebirge του Salzburg της Αυστρίας είναι το μεγαλύτερο σπήλαιο πάγων στον κόσμο. Στις αίθουσες τους υπάρχουν κάθε μορφής σχηματισμοί από πάγο, τεράστιες κολώνες και πύργοι από πάγο καθώς και πολύ εντυπωσιακοί παγωμένοι καταρράκτες!
Με συνολικό μήκος πάνω από 40 χιλιόμετρα (!) ανακαλύφθηκαν τυχαία το 1879, αλλά οι κάτοικοι της περιοχής δεν έμπαιναν στο σπήλαιο καθώς φοβόντουσαν πως είναι η είσοδος της κόλασης ! Σήμερα έχει πάνω από 200.000 επισκέπτες τον χρόνο.
Το σπήλαιο έχει θερμοκρασίες μονίμως κάτω του μηδενός και έτσι οι αρχαίοι πάγοι δεν λιώνουν ποτέ αλλά λόγω των αέριων ρευμάτων που δημιουργούνται αλλάζουν συνεχώς σχήμα.
Η.Π.Α. Racetrack Playa – οι πέτρες που κινούνται Η ξερή λίμνη Racetrack Playa που βρίσκεται στην Κοιλάδα του . Θανάτου, στην Καλιφόρνια των Ηνωμένων Πολιτειών δεν είναι μόνον ένα παράξενο τοπίο αλλά αποτελεί και τον χώρο που συμβαίνει ένα από τα πιο παράξενα φαινόμενα στην Γη – μεγάλες πέτρες (κάποιες ζυγίζουν εκατοντάδες κιλά) έχουν την .συνήθεια να .μετακινούνται αφήνοντας χαραγμένα τα ίχνη της πορείας τους!
Το φαινόμενο (sailing stones) που έχει τρελάνει αρκετό κόσμο, αποδίδεται από τους επιστήμονες σε πολύ ισχυρούς ανέμους σε συνδυασμό με την σύσταση του εδάφους το οποίο κάποιες φορές γίνεται (όταν βρέξει) λασπώδες με πολύ χαμηλό συντελεστή τριβής (πολύ γλιστερό) διευκολύνοντας έτσι την μετακίνηση των βράχων από τον δυνατό αέρα.
Το μόνο που δεν έχει εξηγηθεί πλήρως είναι γιατί κάποιες φορές κοντινοί βράχοι κινούνται σε διαφορετικές κατευθύνσεις, δίνοντας τροφή σε όσους πιστεύουν σε μεταφυσικά φαινόμενα να καταρρίπτουν αυτήν την ορθολογική εξήγηση !
Σύνορα Ισραήλ και Ιορδανίας – Νεκρή θάλασσα. 400 μέτρα κάτω από το επίπεδο της θάλασσας Η Νεκρά Θάλασσα, στα σύνορα Ισραήλ και Ιορδανίας, θεωρείται το «χαμηλότερο» σημείο του πλανήτη μας που βρίσκεται σε ξηρά (μάλιστα η ακριβής τοποθεσία υποδηλώνεται από μια πλάκα στην Ιορδανική πλευρά) καθώς είναι 422 μέτρα κάτω από το επίπεδο της θάλασσας.
Δεν είναι όμως μόνον αυτή η ιδιαιτερότητα της Νεκράς Θάλασσας. Το αλάτι που έχει η λίμνη είναι τόσο πολύ ώστε πρακτικά είναι αδύνατον να πνιγείς καθώς η άνωση σε κρατάει στην επιφάνεια! Πέραν αυτού θεωρείται το πρώτο spa στον κόσμο καθώς οι θεραπευτικές ιδιότητες των αλάτων της (αλλά και της . λάσπης της) ήταν πολύ γνωστά ήδη από την αρχαιότητα.
Νησιά Socotra – το μέρος που ξέχασε ο χρόνος Τα νησιά Socotra (ανοιχτά της Υεμένης, στο λεγόμενο Κέρας της Αφρικής) μοιάζουν να έχουν ξεπηδήσει από έναν απίστευτο φανταστικό κόσμο. Παράξενα φυτά και περίεργοι κορμοί δέντρων συνθέτουν την πανίδα αυτών των νησιών – θα ένοιωθε κανείς κάτι σαν να βρίσκεται σε ένα κόσμο που μοιάζει αλλά δεν βρίσκεται στον πλανήτη Γη. Αν μας ζήταγε κανείς να βαθμολογήσουμε μάλλον θα τα τοποθετούσαμε πρώτα στην λίστα με τα πλέον περίεργα μέρη της γης μας, μαζί με το επόμενο.
Η αλήθεια είναι ότι όντως αυτά τα νησιά τα ξέχασε ο χρόνος – καθώς αποκολλήθηκαν πριν από 20 περίπου εκατομμύρια χρόνια από την Αφρική, παρέμειναν σχεδόν αναλλοίωτα και αυτό που θα αντικρύσει ο επισκέπτης σίγουρα θα του μείνει αξέχαστο! Το 1/3 των φυτών του νησιού δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο και το περίεργο περιβάλλον δημιουργεί μια απόκοσμη αίσθηση!
Ισλανδία – η χώρα της φωτιάς και του πάγου
Ατμοί, φυσαλίδες σε καυτά νερά δίπλα σε χιόνια και παγετώνες και μοναδικά τοπία πέρα από κάθε περιγραφή.
Η Ισλανδία είναι ένα από τα πιο παράξενα μέρη στην Γη μας, μέρη με πραγματικά άγρια ομορφιά. Δεν έχει δέντρα, έχει ελάχιστους κατοίκους (που κάνουν μπάνιο σε θερμές πηγές, ακόμα και τον χειμώνα) και είναι ο μεγαλύτερος παγετώνας του πλανήτη μας !
Επιπλέον το πολικό σέλας, ένα από τα πιο όμορφα και ξεχωριστά φαινόμενα του κόσμου μας, συντελεί στην ανεπανάληπτη επιβλητικότητα αυτών των απίστευτων και αλλόκοτων τοπίων!
Ουζμπεκιστάν – η Πύλη της Κόλασης
Δεν είναι ηφαίστειο – στην τρύπα αυτή καίει διαρκώς μια τεράστια φωτιά από φυσικό αέριο, το οποίο αναδύεται από τα έγκατα της γης, εδώ και 35 χρόνια συνεχόμενα!
Ή φωτιά ξεκίνησε όταν έγινε μια γεώτρηση σε εκείνο το σημείο που χτύπησε σε κάποιο (προφανώς τεράστιο) θύλακα φυσικού αερίου και .κατέρρευσε. Καθώς η περιοχή γέμισε (επικίνδυνο) φυσικό αέριο που απειλούσε την κατοικημένη περιοχή αποφασίστηκε να γίνει .ανάφλεξη του αερίου, δημιουργώντας αυτό το περίεργο αξιοθέατο, που είναι πλέον γνωστό σαν «η πύλη της κόλασης», ονομασία που μάλλον την αξίζει! Βρίσκεται κοντά στην πόλη Darvaz του Ουζμπεκιστάν.
Μεξικό – Το σπήλαιο των γιγάντιων κρυστάλλων
Αναμφίβολα δεν υπάρχει άλλο τέτοιο μέρος στον πλανήτη μας. Από το 2000 που ανακαλύφθηκε τυχαία, σαν συνέχεια ενός ορυχείου, το σπήλαιο των γιγάντιων κρυστάλλων στην περιοχή της Νότιας Chihuahua στο Μεξικό γοήτευσε όλο τον κόσμο με την απόκοσμη ομορφιά του!
Δείτε την φωτογραφία και τις ανθρώπινες φιγούρες (με τις πορτοκαλί στολές) για να αντιληφθείτε το απίστευτο μέγεθος των κρυστάλλων αυτών, που φτάνου τα 9,2 μέτρα σε μήκος και περίπου 1,2 μέτρα σε πλάτος! Με απίθανες μορφές και σχήματα πραγματικά σου κόβουν την ανάσα – οι φωτογραφίες είναι από μια από τις πρώτες αποστολές εξερεύνησης ενώ μπορείτε να δείτε και άλλες φωτογραφίες από το γνωστό περιοδικό National Geographic καθώς και ένα άρθρο στο website τους.
Νέα Ζηλανδία – το σπήλαιο με τον «φυσικό» φωτισμό
Στο Waitomo της Νέας Ζηλανδίας (νότια του Auckland, στο Βόρειο νησί) υπάρχει μια σειρά από μοναδικά σπήλαια που δεν είναι απλά όμορφα αλλά έχουν έναν ιδιαίτερο .φωτισμό. Όχι από λάμπες αλλά από τα φωσφορίζοντα σκουλήκια του είδους Arachnocampa luminosa, που υπάρχουν μέσα σε αυτά τα σπήλαια κατά χιλιάδες.
Τα . φωτεινά αυτά ζωύφια υφαίνουν ιστούς από την οροφή, οι οποίοι κρέμονται και προσελκύουν έντομα με το απαλό φως τους. Το θέαμα είναι εκπληκτικό καθώς χιλιάδες «φωσφορίζουσες κλωστές», θυμίζουν σκηνές από το Avatar.
Arizona – Τα γλυπτά βράχια
Το φαράγγι της Αντιλόπης, στην γη των Ινδιάνων Navajo στο Page της Arizona μοιάζει με ζωγραφικό πίνακα και όχι με βράχια. Είναι το φαράγγι με την μεγαλύτερη επισκεψιμότητα στην Αμερική μετά το Grand Canyon και δικαίως.
Οι απίστευτες πτυχώσεις των βράχων γίνονται ακόμα πιο απίστευτες το μεσημέρι όταν οι ακτίνες του ήλιου πέφτουν κάθετα στα βράχια και τα χρωματίζουν με όλες τις αποχρώσεις του ερυθρού φάσματος – τα λόγια είναι λίγα για να περιγράψουν αυτό το υπερθέαμα της φύσης!
Το ποτάμι Rio Tinto, στα βουνά Siera Morena της Ανδαλουσίας, στην Ισπανία είναι γνωστό από την αρχαιότητα για τα παράξενα κοκκινο-κίτρινα νερά του. Τα αλλόκοτα χρώματα του οφείλονται στο γεγονός ότι περνάει από σημεία πλούσια σε διάφορα μεταλλεύματα και πετρώματα, τα οποία είναι υδροδιαλυτά (και αρκετά πλούσια σε οξέα) με αποτέλεσμα να έχει αυτές τις απίστευτες αποχρώσεις!
