Οιστρηδόν

Κι’ εκεί επάνω που μας ήρθαν, τα ….μελανούρια με την ψαλιδωτή ουρά, έφερε ο Θεός τα πάνω-κάτω ανοιξιάτικα. Και να οι βροχές, να το χαλάζι, να το κρύο. Πλούσια τα ελέη του….

Γιατί Μεγαλοδύναμε; Τί σου έφταιξαν τα δύσμοιρα και ταλαιπωρημένα; Χιλιάδες μίλια ταξίδεψαν για να βρουν τις φωλίτσες τους, να γεννήσουν τα αυγουλάκια τους, να τα κλωσήσουν….

Τα άλλα τα φουκαριάρικα τα δένδρα και τα φυτά που μπουμπούκιασαν; ΄Ετοιμα να “σκάσουν μύτη” ήταν τα λουλουδάκια τους και να δέσουν καρπούς. Τώρα σκάνε από το κακό τους και οι παραγωγοί, άλλοι δυστυχισμένοι κι’ αυτοί.

Ταλαιπωρήθηκαν τόσο καιρό φυτέματα, περιποίηση, φυτοφάρμακα, έξοδα.

Και καλά αυτοί, όλο και κάποια αποζημιωσούλα θα εισπράξουν, όταν και ό,ποτε φιλοτιμηθεί ο κρατικός μηχανισμός.

Οι υπόλοιποι, δέντρα, φυτά, ζώα, πτηνά ανασυντάσσουν δυνάμεις και ξανά από την αρχή. Αδιαμαρτύρητα, θα ξεκινήσουν το νέο τους κύκλο…

Αξιοθαύμαστη η Φύση!

Τρέχει, τρέχει, τρέχει το νερό
τρέχει τρέχει τρέχει το νερό στο μύλο
έπιασες καινούριο φίλο
τρέχει, τρέχει, τρέχει το νερό
τρέχει τρέχει τρέχει το νερό στ’ αυλάκι
σ’ άλλον έδωσες φιλάκι
Παίζει με το κύμα το νερό
τρέχει, τρέχει, τρέχει το νερό
παίξαμε και μεις με τ’ όνειρο
τρέχει τρέχει τρέχει το νερό στο μύλο
κι όλα γίνονται βαριά
στου καιρού τη ζυγαριά
Τρέχει, τρέχει, τρέχει το πουλί
τρέχει τρέχει τρέχει το πουλί στα κλώνια
σαν τα νιάτα, σαν τα χιόνια
τρέχει, τρέχει, τρέχει το πουλί
τρέχει τρέχει τρέχει το πουλί στα δέντρα
ήσουν της καρδιάς μου αφέντρα
Παίζει με το κύμα το νερό
τρέχει, τρέχει, τρέχει το πουλί
παίξαμε και μεις με τ’ όνειρο
τρέχει τρέχει τρέχει το πουλί στα δέντρα
κι όλα γίνονται βαριά
στου καιρού τη ζυγαριά.

22 Μαρτίου

“Παγκόσμια Ημέρα για το Νερό”

Χειμώνας ήταν θυμάμαι, βράδυ και κοιμόμασταν με τον Κ. Πριν λίγο είχα ξαπλώσει επιτέλους, αφού  είχα τακτοποιήσει το μόλις 50 ημερών πρώτο μου γιο,  όταν ακουστηκε το τηλέφωνο που χτυπούσε επίμονα. Σήκωσα αγουροξυπνημένη το ακουστικό και από την άλλη άκρη της γραμμής, άκουσα τη γλυκειά  φωνή της φίλης μου της Μ.

Αφού απολογήθηκε για το προχωρημένο της  ώρας συνέχισε:

-Μπορείς να μου δανείσεις το καλάθι, που είχες φέρει το μωρό σου από το μαιευτήριο;

Σε κλάσματα δευτερολέπτου,  έκανα τη σκέψη πως δε μπορεί να το θέλει για δική της χρήση, δεδομένου ότι βλεπόμασταν αρκετά συχνά (δεν υπήρχε περίπτωση), εξάλλου τα  παιδιά της ήταν μεγάλα πια, για να αποφασίσει  για ένα ακόμη παιδί.

- Να μωρέ για τη Β. την αδελφή μου πρόκειται…

Η αδελφή της δεν είχε παιδιά και λόγω διαγνωσμένων προβλημάτων , δεν ήταν δυνατόν να τεκνοποιήσει και συνέχισε:

-Πήρε παιδάκι….

Ακόμη και τώρα που το θυμάμαι,  ξαναζώ όλη εκείνη τη συγκίνηση και  τα δάκρυα χαράς. Τί δάκρυα;  Λυγμοί ήταν…

Ζήσαμε από κοντά το μεγάλωμα της μικρής,  που ανατράφηκε με πολλή αγάπη, ακόμα περισσότερη στοργή και  κάτω από τις καλύτερες συνθήκες. Τώρα πια σπουδαζει και είναι μια πολύ όμορφη και ψηλή κοπελα 19 ετών, όσο και ο γιος μου.

Το καλάθι εκείνο, με τα όμορφα βολάν του και  τα ροζ παστέλ χρώματα το  βλέπω στις φωτογραφίες και με πλημμυρίζουν τρυφερά συναισθήματα και όμορφες αναμνήσεις.

Ευλογημένο καλάθι!

΄Οταν είχα τα παιδιά μου μικρά,  στην πρώτη Δημοτικού,  αν θυμάμαι καλά, είχα εντυπωσιαστεί  από ένα μάθημα στη “Γλώσσα μου” με τον παραπάνω τίτλο.

Είχα σκεφτεί  τότε, πως πράγματι ήταν πολύ μελετημένο το σύστημα εκμάθησης και έξυπνος τρόπος, να περνάνε ωραία  μηνύματα στους τρυφερούς αποδέκτες.

Για ένα περίεργο και ανεξήγητο λόγο, εκείνο το μάθημα  είναι βαθειά χαραγμένο  στο υποσυνείδητό μου…..