Ο μεγάλος Λιβανέζος ποιητής Xαλίλ Γκιμπράν (1883-1931), μεταξύ των αριστουργημάτων που έγραψε, είναι και το έργο του “ο Κήπος του Προφήτη” .
To ποίημα εκδόθηκε το 1923.
Ιδού ένα απόσπασμα:
“Το έθνος να λυπάστε,
αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε.
Ψωμί αν τρώει, αλλά όχι απ’ τη σοδειά του.
Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.
Το έθνος να λυπάστε,
που δεν υψώνει τη φωνή, παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας.
Που δεν συμφιλιώνεται, παρά μονάχα μεσ’ τα ερείπιά του.
Που δεν επαναστατεί, παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.
Το έθνος να λυπάστε,
που έχει αλεπού για πολιτικό,
απατεώνα για φιλόσοφο,
μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.
Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς, από χρόνια βουβαμένους.”
Πηγή: http://didymoteicho.pblogs.gr/2011/11/to-ethnos-na-lypaste.html
Δεν έχει και άδικο…
Ναι….
Καλό μήνα!
ΑΦιλιά!
))
Ναι…στο ποίημα του Γκιμπράν!
Και ένα ερώτημα (σχετικό):
Μήπως το έθνος είμαστε εμείς;
Εμείς έχουμε φτιάξει το έθνος, έτσι δεν είναι;
ΑΦιλιά μου!
)