Ιδού…

(εικόνα)

«…Μα τα καλύτερα νυχτέρια μας ήταν τη Μεγάλη Εβδομάδα, ιδίως τη Μεγάλη Πέμπτη με τα δώδεκα Ευαγγέλια που κράταγε πολύ και βρίσκαμε καιρό να λέμε και να λέμε, μεθυσμένοι απ τις ψαλμουδιές, απ το λιβάνι, απ τη μυρωδιά του λιωμένου κεριού, απ τις φλόγες και κάτι άλλο που δεν ξέραμε να το πούμε βαθιά μέσα μας που πολύ αργότερα το παμε «ένδοξο πόνο» κι άλλος το πε «σμίξιμο του έρωτα και του θανάτου» (…) και τότε βγαίνει απ την πλαϊνή πύλη ο Εσταυρωμένος κι εμείς με τα εξαπτέρoυγα κι οι ιερείς με τα θυμιατά, και γίνεται η μεγάλη σιωπή του «σήμερον κρεμάται επί ξύλου» και τα πάντα σβήνουν και κατορθώνονται κάπου αλλού, (…) κι η θάλασσα σωπαίνει για ν ακούσει και τα άστρα ξύνουν με τα νύχια τους το σκοτάδι και περιμένουν (Εκείνον; Εμάς;) και τα πορτοκαλάνθια, τα τριαντάφυλλα, τα γιασεμιά, τα χρυσάνθεμα, οι γαζίες, οι μαργαρίτες φουντώνουν για το στόλισμα του Επιταφίου, και σκαλιστές λαμπάδες κρέμονται έξω από τα μαγαζιά την Ανάσταση, (…), κι έλεγα να βρω το «αθάνατο νερό» πρώτα απ όλα για τη μαμά και για όλους, ναι και για μένα, γι αυτό όταν γυρίζαμε απ την Ανάσταση με τις λαμπάδες και βάζαμε το χέρι μας μπροστά στη φλόγα μη μας τη σβήσει ο αέρας, εγώ έφερνα την παλάμη μου κοντά στη φλόγα να δω αν με κάψει, αν πονέσω, γιατί μια και υπάρχει ανάσταση δεν πρέπει να πονέσω…»

ΠΗΓΗ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s