Τα ΄Αγια Πάθη

 Η αρχαιότερη γνωστή χριστιανική απεικόνιση της Σταύρωσης

 Πρόωρες απεικονίσεις των Παθών του Κυρίου έχουν την τάση να παραλείπουν την Σταύρωση και υπάρχουν πολύ λίγες απεικονίσεις της στην πρωτοχριστιανική και πρωτοβυζαντινή τέχνη. Παρά το γεγονός ότι οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν την σταύρωση τακτικά, αυτή πολύ σπάνια απεικονίζεται ακόμα και στην προ-χριστιανική τέχνη. Υπάρχουν πολύ λίγες απεικονίσεις σταύρωσης και από αυτές ελαχιστότατες συνδέονται με την Σταύρωση του Ιησού. Η αρχαιότερη γνωστή χριστιανική απεικόνιση είναι η παρακάτω: 

Η αρχαιότερη χριστιανική απεικόνιση της Σταύρωσης.

Η αρχαιότερη χριστιανική απεικόνιση της Σταύρωσης.

    Πλάκα από ελεφαντόδοντοΥστερορωμαϊκή εποχή, 420-430Πιθανώς κατασκευάστηκε στη ΡώμηΎψος: 7,5 εκατοστάΠλάτος: 9,8 εκατοστάΚατοχή: Βρετανικό Μουσείο  Η αρχαιότερη χριστιανική απεικόνιση της Σταύρωσης βρίσκεται σε αυτή την πλάκα από ελαφαντόδοντο των αρχών του 5ου αιώνα. Η πλάκα είναι μία από τέσσερεις που αρχικά είχαν κατασκευαστεί για να καλύψουν τις τέσσερεις πλευρές μίας μικρής μαρμάρινης λειψανοθήκης.

Οι τέσσερεις πλάκες από ελεφαντόδοντο που κατασκευάστηκαν ως πλευρές μικρής λειψανοθήκης των αρχών του 5ου αιώνα στη Ρώμη.

Οι τέσσερεις πλάκες από ελεφαντόδοντο που κατασκευάστηκαν 
ως πλευρές μικρής λειψανοθήκης των αρχών του 5ου αιώνα στη Ρώμη.

   Θεωρείται από τους ειδικούς η πρώτη γνωστή χριστιανική απεικόνιση της Σταύρωσης του Χριστού. Αριστερά παρουσιάζει τον Ιούδα κρεμασμένο. Το κλαδί μοιάζει έτοιμο να σπάσει από το βάρος του νεκρού Ιούδα, ενώ στο έδαφος διακρίνεται ένα σακούλι με τα αργύρια της προδοσίας. Σε αντίθεση με τον Ιούδα, τα εκτεθειμένα άκρα του Χριστού φαίνονται υγιή και ρωμαλέα. Ακόμα Εκείνος κοιτάζει θριαμβευτικά τον θεατή, ως ο νικήσας τον θάνατον. Ο Χριστός παρουσιάζεται ούτε νεκρός, ούτε να υποφέρει, και αυτό φαίνεται να είναι ένα σημείο-κλειδί της πρώιμης χριστιανικής εικονογραφίας. Ο Ιούδας είναι νεκρός, ο Χριστός όχι. Μία πινακίδα πάνω από το κεφάλι του Χριστού επιγράφεται REXIUD[AEORUM] («Ο Βασιλιάς των Ιουδαίων»). Η Θεοτόκος και ο Ιωάννης στέκονται στα αριστερά του Σταυρού, όπως βλέπουμε την εικόνα, ενώ ο εκατόνταρχος Λογγίνος στα δεξιά στέκεται κάτω από τον δεξιό βραχίονα του Σταυρού. Στο κλαδί του δέντρου που λυγίζει προς τον Χριστό, ένα πουλί τρέφει τους νεοσσούς του, σύμβολο της ζωής που παρέχεται από το θάνατο του Χριστού.

Σπάνια θεματολογία της Σταύρωσης, αφού παρουσιάζεται ο Χριστός μαζί με τον κρεμασμένο Ιούδα και τον εκαντόνταρχο Λογγίνο.

Η αρχαιότερη χριστιανική απεικόνιση της Σταύρωσης. 
Σπάνια θεματολογία της Σταύρωσης, αφού παρουσιάζεται ο Χριστός 
μαζί με τον κρεμασμένο Ιούδα και τον εκαντόνταρχο Λογγίνο.

Το βάθος της μικρογλυπτικής, σχεδόν τρισδιάστατο, και η αίσθηση της κίνησης σε αυτή την πλάκα είναι χαρακτηριστικά της συνέχισης της κλασικής παράδοσης της γλυπτικής του ελεφαντόδοτου στην Ρώμη. Για αυτό και αποδίδεται η κατασκευή της σε εργαστήριο της Ρώμης.
Πηγή:
Βρετανικό Μουσείο

Η αρχαιότερη χριστιανική απεικόνιση της Σταύρωσης.

Η Σταύρωση.

Η αρχαιότερη χριστιανική απεικόνιση της Σταύρωσης.

Ο άδειος τάφος.

Η αρχαιότερη χριστιανική απεικόνιση της Σταύρωσης.

Ελκόμενος επί σταυρού.

Η αρχαιότερη χριστιανική απεικόνιση της Σταύρωσης.

Ο άπιστος Θωμάς

ΠΗΓΗ

http://www.scribd.com/fullscreen/131255988?access_key=key-27v9yisqv4j1mw5k9hy1&allow_share=true&escape=false&view_mode=scroll

 

Advertisements

Ιδού…

(εικόνα)

«…Μα τα καλύτερα νυχτέρια μας ήταν τη Μεγάλη Εβδομάδα, ιδίως τη Μεγάλη Πέμπτη με τα δώδεκα Ευαγγέλια που κράταγε πολύ και βρίσκαμε καιρό να λέμε και να λέμε, μεθυσμένοι απ τις ψαλμουδιές, απ το λιβάνι, απ τη μυρωδιά του λιωμένου κεριού, απ τις φλόγες και κάτι άλλο που δεν ξέραμε να το πούμε βαθιά μέσα μας που πολύ αργότερα το παμε «ένδοξο πόνο» κι άλλος το πε «σμίξιμο του έρωτα και του θανάτου» (…) και τότε βγαίνει απ την πλαϊνή πύλη ο Εσταυρωμένος κι εμείς με τα εξαπτέρoυγα κι οι ιερείς με τα θυμιατά, και γίνεται η μεγάλη σιωπή του «σήμερον κρεμάται επί ξύλου» και τα πάντα σβήνουν και κατορθώνονται κάπου αλλού, (…) κι η θάλασσα σωπαίνει για ν ακούσει και τα άστρα ξύνουν με τα νύχια τους το σκοτάδι και περιμένουν (Εκείνον; Εμάς;) και τα πορτοκαλάνθια, τα τριαντάφυλλα, τα γιασεμιά, τα χρυσάνθεμα, οι γαζίες, οι μαργαρίτες φουντώνουν για το στόλισμα του Επιταφίου, και σκαλιστές λαμπάδες κρέμονται έξω από τα μαγαζιά την Ανάσταση, (…), κι έλεγα να βρω το «αθάνατο νερό» πρώτα απ όλα για τη μαμά και για όλους, ναι και για μένα, γι αυτό όταν γυρίζαμε απ την Ανάσταση με τις λαμπάδες και βάζαμε το χέρι μας μπροστά στη φλόγα μη μας τη σβήσει ο αέρας, εγώ έφερνα την παλάμη μου κοντά στη φλόγα να δω αν με κάψει, αν πονέσω, γιατί μια και υπάρχει ανάσταση δεν πρέπει να πονέσω…»

ΠΗΓΗ