ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ,


ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΔΥΝΑΜΗ


και


ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ, 





γιατί από ‘δω και πέρα αρχίζουν τα όργανα  

και από Δευτέρα

 

θα περπατάμε ξυπόλυτοι στ’ αγκάθια, μιας και ΟΛΑ ΠΑΝΕ ΣΤΡΑΒΑ κι’ ΑΝΑΠΟΔΑ.

Κατά πως λεν’ ήρθαν τα ΠΑΝΩ ΚΑΤΩ….

Το μόνο που ακόμη λειτουργεί σωστά είναι η ΦΥΣΗ γύρω μας.

ΙΟΥΛΙΟΣ λοιπόν και βρισκόμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού. Ο ήλιος είναι βασιλιάς του Ιουλίου. Από την υπερβολική ζέστη τα φυτά διασκορπίζουν στον αέρα τ’ αρώματά τους.


Στους βράχους, κοντά στις αρχαιότητες, πάνω σε παλιούς τοίχους που βλέπουν προς το νότο, είναι το φυσικό οικοσύστημα της Κάππαρης (Capparis spinosa), ενός μικρού θάμνου με λεπτά λευκά λουλούδια. Ο μύθος θέλει αυτά τα λουλούδια να είναι στολίδια απ’ το πέπλο μιας νεαρής νύφης, που έπεσε από τους βράχους καθώς πήγαινε να συναντήσει τον αγαπημένο της.

Φυτό καθαρά μεσογειακό, που φυτρώνει στις βραχώδεις ακτές κοντά στη θάλασσα, προσαρμόζεται πολύ εύκολα και στο εσωτερικό της χώρας όταν η θέση του είναι καλή προς τον ήλιο. Γνωστή στους αρχαίους Έλληνες και στους Ρωμαίους, που την χρησιμοποιούσαν στα φαγητά τους και στα γλυκά τους και με τα φύλα της έκαναν μάσκες ομορφιάς οι γυναίκες.


Αυτή την εποχή ανθίζουν και οι Μυρτιές (Myrtus communis), που βρίσκονται στους λόφους και στις ακτές κοντά στη θάλασσα. Αυτό το φυτό είναι δεμένο με τη θεά Αθηνά, η οποία μεταμόρφωσε την αγαπημένη της φίλη Μυρσίνη που ψυχορραγούσε σε Μυρτιά. Επίσης η θεά Αφροδίτη, όταν αναδύθηκε μέσα από το κύμα, την άλειψαν με λάδι Μυρτιάς. Η Μυρτιά για τους αρχαίους προγόνους μας ήταν το σύμβολο του έρωτα και της αγάπης.




Κοντά στα ρυάκια, στα ποτάμια, σε περιοχές με υγρασία, ανθίζει η Μέντα (Menta acquatica) με τα μικρά ροζ λουλούδια της και αυτή την εποχή η μυρωδιά από τη φρεσκάδα της είναι εξαπλωμένη σ’ όλη την περιοχή.

Στα νησιά ή στο εσωτερικό της χώρας αυτή την εποχή μοσχοβολάει η Ρίγανη, με αποτέλεσμα να γίνεται αντικείμενο επίσκεψης από Πεταλούδες και Μέλισσες.


Στη Βάλια-Κάλντα, αυτή την εποχή, βγάζουν τα ροζ κεφαλάκια τους οι Κενταύριες (Centaurea vlachorum), ενδημικό φυτό του Εθνικού Δρυμού.


Ενήλικος ασπροπάρης

Στα ξέφωτα κοντά στη Βάλια- Κάλντα κλώθουν γύρες τα Όρνια και οι Ασπροπάρηδες, καθώς μυρίστηκαν το θάνατο μιας αγελάδας. Τα ταμπουρίσματα των δρυοκολαπτών και ειδικά της Μαυροτσικλιτάρας (Dryocopus martius), τα μεγάλα αργυρά  κοπριά και κουδούνια των ζώων, συνοδευόμενα από τα τραγούδια των πουλιών, κάνουν τη Βάλια-Κάλντα να βουίζει σαν από μελωδίες μιας συμφωνικής ορχήστρας. Τα κρύα ορμητικά νερά των ρυακιών κατεβαίνουν απ’ τις ψηλές χιονισμένες ακόμα βουνοκορφές.


Εκατοντάδες νεκροί αλπικοί τρίτωνες, στη Δρακόλιμνη Σμόλικα

Μες στο δρόμο σχηματίζονται μικρές λιμνούλες που είναι γεμάτες ζωή από Τρίτωνες, Βομβίνες, Γραικοβατράχους. Πιο πέρα, κάτω απ’ τα πυξάρια, μέσα απ’ τα υγρά χορτάρια κάνει την εμφάνισή της με τις νωθρές της κινήσεις και με τα κίτρινα έντονα χρώματά της μια Σαλαμάνδρα.

Στο πυκνό Δάσος από Οξιές της Φλέγγας, αυτή την εποχή μπορεί να συναντήσει κανείς την Αρκούδα. Πολλές φορές αφήνει τα ίχνη της από το πέρασμά της: τρίχες πάνω στους κορμούς, περιττώματα, πατήματα ή αναποδογυρισμένοι κορμοί (ψάχνει να βρει μυρμήγκια ή νύμφες εντόμων).

Σ’ αυτό το δάσος αποτραβιούνται αυτή την εποχή τα Ζαρκάδια για να χαρούν τον έρωτά τους κι ο Αγριόγατος αισθάνεται μεγάλη σιγουριά μέσα στα πυκνά φυλλώματα.


Στην Αλπική ζώνη, πάνω από τα τελευταία Ρόμπολα, κοντά στις Λίμνες της Φλέγγας, φτερουγίζει η Χιονάδα (Eremophila alpestris), ενώ πιο κει, στα κακοτράχαλα γκρεμνά τρέχουν και παιχνιδίζουν τα περήφανα Αγριόγιδα.

Στον Κόζιακα, στις άκρες του δρόμου βγάζουν δειλά τα κόκκινα κεφαλάκια τους τα Lillium chalcedonicum, σπάνια λουλούδια που οι ντόπιοι τα λένε «η ντροπή της νύφης».

Τα βοσκοτόπια αντιλαλούν, είναι γε

τα από ζωή, ήχους απ’ τα κουδούνια, τα βελάσματα των προβάτων, απ’ τα γαβγίσματα των τσοπανόσκυλων και τις φωνές των τσοπαναραίων.

Οι όχθες του Αχελώου, κοντά στην Κατοχή, έχουν τη μορφή τροπικού δάσους απ’ τις πυκνές Ιτιές και τις Λεύκες, που παίρνουν ασημί χρώμα με τις ακτίνες του ηλίου και το ελαφρό αεράκι τις κάνει να τρέμουν.

Στις μάννες, εκεί που το ποτάμι σχηματίζει μικρές ρηχές λιμνούλες, πάνω απ’ τα παιχνιδίσματα που κάνουν οι ακτίνες του ηλίου με το νερό, πετούν ανάλαφρα, κομψά, οι Λιβελούλες (Calopteryx) και άκομψα οι πιο χονδρές Gomphus.




Πολλά είδη πουλιών βρίσκονται ακόμη στην αναπαραγωγική τους εποχή, όπως τα Γλαρόνια (Sternaalbifrons και Sterna hirundo). Τα Ορνιθοχελίδονα μαζί με τα νεαρά τους πετούν ακριβώς πάνω από το νερό. Τα Αηδόνια και οι Τσιροβάκοι κελαηδούν ακόμη.



Ο Ιούλιος όμως είναι ο μήνας των εντόμων. Εκτός από τις Λιβελούλες, εκεί τουλάχιστον όπου δεν έχουν πέσει εντομοκτόνα, πετούν πολύχρωμες Πεταλούδες, όπως η Papilio machaon, η Vanessa atalanta, η Vanessa io, η Argynnis aglaja κ.α.

Στο ποτάμι, στα σημεία όπου το νερό έχει τραβηχτεί, αφήνει ένα στρώμα από βούρκο. Εδώ μπορεί να δει κανείς τα αποτυπώματα της έντονης νυχτερινής ζωής των ερωδιών, των πάρυδρων πουλιών που είδη άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους, των Νεροπόντικων και των Αλεπούδων.



Αυτή την εποχή οι Πυγολαμπίδες ή Κωλοφωτιές, τα είδη Phausis splendidula και Lampyris noctiluca, κολεόπτερα που ζουν πάνω στους θάμνους, στις άκρες των δασών, είναι ενεργές το ηλιοβασίλεμα ή τη νύχτα. Οι θηλυκές είναι ανίκανες να πετάξουν, καλούν όμως τα αρσενικά που άρχισαν να πετούν με τα όργανα του φωτός που διαθέτουν. Τα αρσενικά έχουν κι αυτά φωτεινή την κοιλιά τους. Έτσι, με τα διάφορα φωτεινά σήματα που εκπέμπουν, γίνεται η αναγνώριση του είδους και ακολουθεί το ζευγάρωμα. Η θηλυκιά αφήνει τ’ αυγά της στο έδαφος. Όταν βγουν οι νύμφες, διαθέτουν κι αυτές όργανα φωτός.

Τους καλοκαιρινούς μήνες έξω από τις πόλεις, στους αγρούς, μπορεί να συναντήσει κανείς το Αλογάκι της Παναγίας (Mantis religiosa), παράξενο έντομο που ανήκει στην οικογένεια Mantidae. Το χρώμα του είναι πράσινο ανοικτό ως κίτρινο ωχρό και έχει μάκρος 7 εκατοστά.

Στη φύση το χρώμα που είναι της «μόδας» είναι το πράσινο σε αρμονία με τη χλωροφύλλη, τη βασική «χρωστική ουσία» του φυτικού βασιλείου. Έτσι τα ζώα ντύνονται με το πράσινο για να είναι πιο μιμητικά. Έχει μικρό τριγωνικό κεφάλι, σχεδόν σε σχήμα καρδιάς, με δυο μάτια πολύ μεγάλα. Παρακολουθεί με πολύ μεγάλη προσοχή τα έντομα που πετούν γύρω του. Οι λεπτές κεραίες του κινούνται νευρικά. Όταν φτάνει στην άκρη του κλαδιού, το «αλογάκι» τεντώνει το σώμα του επιδεικνύοντας το μακρύ λαιμό του. Σηκώνει τα μπροστινά του «σα χέρια σε προσευχή» και περιμένει ακίνητο τη λεία του. (Γι’ αυτή τη στάση του έχει ονομαστεί και Αλογάκι της Παναγίας).

Αυτή την εποχή ζευγαρώνουν τα Αλογάκια της Παναγίτσας. Την ώρα που τελειώνει το ζευγάρωμα το αρσενικό και είναι απασχολημένο, η θηλυκιά κόβει το κεφάλι του συντρόφου της και το τρώει. Οι συσπάσεις του αρσενικού μετά απ’ αυτό γίνονται πιο έντονες και η γονιμοποίηση είναι πιο σίγουρη. Έτσι η θηλυκιά προσφέρει τους απογόνους και εκείνος τη ζωή του για τη διαιώνιση του είδους.

Στον Υγρότοπο της Αχλαδερής, στη Λέσβο, οι Καστανόχηνες (Tadorna ferruginea), μετά από φώλιασμα 28-30 ημερών, πετούν πάνω από το έδαφος καλώντας με τη χαρακτηριστική φωνή τους τα μικρά που περπατούν στο έδαφος, να την ακολουθήσουν στα ήσυχα νερά του κόλπου για να πάρουν μαζί της το πρώτο τους μπάνιο.

kuroobisuzumedai20111118c.jpgΣτη θάλασσα, σ’ όλες της ελληνικές ακτές, υπάρχουν οι Καλογρίτσες (Chromis chromis), μικρά ψαράκια που τρέφονται με μικροσκοπικά ζώα του πλαγκτού. Ζευγαρώνουν και γεννάνε τ’ αυγά τους τώρα το καλοκαίρι. Αφού χωριστούν τον Ιούλιο τ’ αρσενικά σε μικρές ομάδες, διαλέγουν ένα ξεχωριστό χώρο ο καθένας. Τα θηλυκά, όταν έρθει η ώρα να γεννήσουν τ’ αυγά τους, κατεβαίνουν στο βυθό και τα αφήνουν. Τα αρσενικά, αφού τα γονιμοποιήσουν, τριγυρίζουν από πάνω τους κουνώντας τα πτερύγια για να τα αερίζουν και να τα εμπλουτίζουν με οξυγόνο. Όταν αρχίζουν να βγαίνουν οι μικρές γαλάζιες Καλογρίτσες, τότε τα αρσενικά σκορπίζουν.

Και για να λειτουργήσει ο οργανισμός μας καλά, κολουθούμε τις  (πολύ επίκαιρες) συμβουλές του σοφιστή Ιερόφιλου: 

Χρή αφροδισίων απέχεσθαι και πλειστής τροφής, και παντός

μόχθου, και κραιπάλης, και ύπνου μεσημβρινού, και οπωρών

ξηρών, δια την αταξίαν της χολής.


Τα δε κρέη λαμβάνειν, ώσπερ και τω Ιουνίω μηνί. Λάχανα

δε δριμέα, και πικρά, και θερμά, μη εσθίειν ιχθύας δε τρυφεροσάρκους, οίον κίχλας, λαπίνας, και όσα τοιαύτα, καθώς και εν τω ιουνίω μηνί λέλεκται’ και τα οξομέλιτα και οξογάριτα. Εκ δε των οπωρών τας υγροτέρας, οίον πέπονας, σύκα λευκά μετά άλατος, και σταφυλάς πάσας, άνευ της μελαίνης· απίδια δε και μήλα και δαμάσκηνα, και όσα υγρά τοιαύτα, εσθίειν.

Οίνον δε λευκόν, ευώδη, πίνειν απλήστως· και την μεν τροφήν μετρίως, τον δε οίνον πλείστον και τα δροσάτα. Ζέματα δε καρυκευτά μη λαμβάνειν, ει μη του δαυκίου μόνον, ολίγω μέλιτι και στάχει αρτυθέντα.

Λουτρά η’, και σμήγματα δια κιμωλίου· λουέσθω δε συντόμως. Καθαρσίου δε απέχεσθαι δει.

Σκοπείται δε και το άστρον του Κυνός ψηφιζόμενον από της ιγ’ έως της ις’.

http://www.evonymos.org/greek/viewarticle.asp?id=4016

Τι μέλλει γενέσθαι….

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Μερικές φορές η ίδια η πραγματικότητα όχι μόνο είναι εντελώς απίστευτη, αλλά χρησιμοποιείται ακριβώς το απίστευτο για να την κάνει ανεκτή. ‘Εχω την εντύπωση ότι αυτό ακριβώς γίνεται με την καμπάνια “ψυχολογικού πολέμου” κατά του ελληνικού λαού, που έχει εξαπολυθεί για να τον κάνει να αποδεχθεί πράγματα, μέτρα και πολιτικές εκτός πάσης λογικής. Tείνω να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι αυτή η καμπάνια είναι σε μεγάλο βαθμό σχεδιασμένη, χωρίς αυτό να συνεπάγεται ότι όσοι συμμετέχουν γνωρίζουν τον ρόλο που τους επιφυλάσσεται.

Είναι τόσο τρομακτικές οι πληροφορίες που διοχετεύονται στον ελληνικό λαό ώστε αφενός του προκαλούν έναν παραλυτικό τρόμο, αφετέρου τον σπρώχνουν στην αβάσιμη, αλλά εξίσου παραλυτική ελπίδα ότι μπορεί να ξυπνήσει κάποια μέρα και να διαπιστώσει ότι επρόκειτο για κακό όνειρο. Αυτό μεταφράζεται σε παράλυση του υποκειμένου και στροφή σε αναζήτηση βασικά ανύπαρκτων ατομικών λύσεων. Η επικοινωνιακή αυτή επίθεση έχει εξαπολυθεί από κέντρα που συντονίζονται με την κερδοσκοπία, η επικοινωνιακή αλληλοτροφοδοτήθηκε επί μήνες με την κερδοσκοπική επίθεση.

‘Όταν η κυβέρνηση έλεγε το φθινόπωρο ότι είμαστε στο κατώφλι της χρεωκοπίας, στην εντατική,ή στον Τιτανικό, οι πληροφορίες αυτές δεν ήταν μόνο εσωτερικής χρήσεως, ήταν και διεθνούς. Τροφοδοτούσαν με πυρομαχικά τον κερδοσκοπικό πόλεμο κατά της Ελλάδας, αλλά και ενέτειναν την απομόνωση της Αθήνας εντός της ΕΕ. Με τη σειρά τους, οι νέες τιμές των σπρεντς που προέκυπταν έδιναν αντικειμενική υπόσταση στον ισχυρισμό ότι έχουμε χρεωκοπήσει. 

Αν με κάποιο τρόπο οι επικοινωνιακοί “συγκοινωνούσαν” με τους οικονομικούς συμβούλους της κυβέρνησης, τότε μπορούμε να φανταστούμε και σε ποιό σημείο παράγεται το χρήσιμο βραχυκύκλωμα. Μια τέτοια καμπάνια θυμίζει κάπως την περίπλοκη διαφημιστική καμπάνια ορισμένων καπνοβιομηχανιών, που χρησιμοποιούν τον φόβο από τις βλαβερές συνέπειες του τσιγάρου για να αυξήσουν το άγχος και την κατανάλωση καπνού! Tέτοιες μέθοδοι νομίζω ότι χρησιμοποιήθηκαν τους τελευταίους μήνες στην Ελλάδα, έχοντας ως αποτέλεσμα την αύξηση του φόβου, του ατομικισμού, του πένθους και της ενοχής. 

Ουσιαστικά επιχειρείται οι ‘Ελληνες, μην αντέχοντας αυτό που τους προτείνουν ως αναπόφευκτο μάλιστα, να κλείσουν τα αυτιά τους, να αρνηθούν τη λογική επεξεργασία των πληροφοριών που δέχονται και να μην αντιδράσουν, ή να αντιδράσουν καθυστερημένα. ‘Ηδη άλλωστε έγινε η πρώτη μελέτη του αποτελέσματος, που επιβεβαιώνει όσα προηγουμένως εκθέσαμε, στο Τμήμα Ψυχολογίας του Παντείου (βλ. το άρθρο της Αγγέλας Νταρζάνου στον Κόσμο του Επενδυτή, 8.5.2010).

Σφαγή εργαζομένων και συνταξιούχων 

Δέστε π.χ. τα μέτρα για το ασφαλιστικό. Ο γράφων δεν είναι ειδικός στο θέμα. ‘Οποιος όμως διαβάσει προσεκτικά τους λίγους έντιμους ειδικούς και δημοσιογράφους που διαθέτει η χώρα για το θέμα, όπως ενδεικτικά αναφέρουμε η Αστέρω Χριστοδουλίδου στο Παρόν, η Ρούλα Σαλούρου στον Κόσμο του Επενδυτή, ο Γιώργος Ρωμανιάς, ο Σάββας Ρομπόλης και μερικοί ακόμα, βγάζει αβίαστα το συμπέρασμα ότι το ασφαλιστικό νομοσχέδιο προβλέπει τη γενοκτονία των συνταξιούχων, δηλαδή και των σημερινών εργαζομένων, που ενίοτε, βλακωδώς τους έπεισαν ότι το κοντέρ της ζωής τους θα μείνει αιωνίως κολλημένο στα νιάτα τους. Πρακτικά μειώνονται στο μισό οι συντάξεις των ήδη συνταξιούχων και για τους καινούριους, που είναι τώρα μέχρι 45 χρονώ, προβλέπεται περίπου, σε συνδυασμό με την ελαστικοποίηση της εργασίας, η ουσιαστική κατάργηση των συντάξεων. Σα να μη φτάνουν αυτά, περιορίζονται τρομακτικά οι αποζημιώσεις απόλυσης, τη ευγενεί φροντίδει του εγχώριου ΣΕΒ, που φαίνεται ότι άνοιξε τα μάτια της τρόικας για τις λεπτομέρειες του συστήματος απολύσεων στην Ελλάδα, ενώ καταργούνται και οι συλλογικές συμβάσεις. Καταργείται επίσης η προτεραιότητα των απαιτήσεων των εργαζομένων στις περιπτώσεις πτωχεύσεων. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη κοινωνική οπισθοδρόμηση στην ελληνική ιστορία. Μιλάμε για γενοκτονία των Αρμενίων και των Ποντίων, διερωτάται όμως κανείς μήπως ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για γενοκτονία των Νεοελλήνων;

Επειδή είπαμε στηρίζουν τον παραλογισμό στον … εαυτό του, υποστηρίζουν ότι αυτά τα μέτρα είναι απαραίτητα για να σωθεί η χώρα από τη χρεωκοπία. Μα τέτοια μέτρα συνιστούν ήδη χρεωκοπία. Τι περισσότερο θα πάθαινε ο ελληνικός λαός από μια χρεωκοπία; Πως έχουμε φτάσει άραγε στο σημείο μια ελληνική κυβέρνηση, ‘Ελληνες Υπουργοί και βουλευτές να υποστηρίζουν τέτοια πολιτική; Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός είπε προ μηνών ότι κάποιες δυνάμεις έκαναν την Ελλάδα πειραματόζωο. Το ερώτημα είναι όμως τι κάνει η κυβέρνηση. Βοηθάει ή ανθίσταται σε αυτές τις δυνάμεις; Αν αύριο, οι Βρυξέλλες, το Βερολίνο και η Ουάσιγκτον ανακηρύξουν και επισήμως δούλους τους μέχρι χθες ‘Ελληνες πολίτες, τι θα μας πει η κυβέρνηση; ‘Ότι πρέπει να υπακούσουμε για να μην καταστραφούμε.

Η κυβέρνηση θα μπορούσε να έχει πράξει πάρα πολλά για να μην βρεθεί στη θέση που τελικά βρέθηκε, έναντι των αγορών και της ΕΕ. Αλλά και αν δεχθούμε ότι έφτανε εκεί, δεν έπρεπε κάπου η πίεση να βρει τη σπονδυλική της στήλη; Στη σημερινή κατάσταση των ευρωπαϊκών και αμερικανικών τραπεζών η απειλή μιας παύσης πληρωμών θα ήταν πολύ αποτελεσματική, γιατί θα οδηγούσε σε τεράστια προβλήματα τις τράπεζες. Δεν είναι καλό να φτάνει κανείς σε αυτό το σημείο, αλλά επιτέλους δεν μπορεί να αφήνεται να καταστρέφεται η χώρα του.

Δεν είναι μόνο που τα μέτρα αυτά θα τσακίσουν τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής κοινωνίας, θα τσακίσουν και την ελληνική οικονομία! Είναι μια γιγαντιαία κυκλική και όχι αντικυκλική παρέμβαση, που θα οδηγήσει σε κραχ την οικονομία. ‘Ηδη, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προσφεύγει το ίδιο στην απάτη για την οποία αυτοκατηγούνται κατά καιρούς οι ‘Ελληνες αρμόδιοι. Παραποίησε τα στοιχεία του πληθωρισμού, όπως αποκάλυψε ο Κώστας Τσουπαρόπουλος στον Κ.τ.Ε. για να αποδείξει ότι το πρόγραμμα είναι βιώσιμο. Προσέξτε βιώσιμο όχι ως προς την ελληνική κοινωνία και οικονομία, αλλά βιώσιμο ως προς την προοπτική μείωσης του χρέους. Ως αποτέλεσμα των μέτρων, το χρέος θα αυξηθεί.

Οικονονμικό πρόγραμμα χρεωκοπίας, όχι σωτηρίας

‘Ετσι φτάνουμε στον επόμενο παραλογισμό: ένα πρόγραμμα που συντάχθηκε για να αποφύγουμε τη χρεωκοπία μας οδηγεί στη χρεωκοπία! Γιατί όμως αφού εκεί οδηγούν τα πράγματα, δεν μας αφήνουν να χρεωκοπήσουμε τώρα; Για να γίνει η χρεωκοπία με τους δικούς τους και όχι με τους δικούς μας όρους. Για να αγοράσουν ότι αξίζει στην Ελλάδα και να διασφαλίσουν όσο μπορούν τις τράπεζές τους. Η κυβέρνηση ήδη προσέλαβε τη γαλλική Λαζάρ για την αναδιάρθωση του χρέους. Τώρα θα γίνουμε κακοί, αν υποθέσουμε ότι ένας Εβραίος τραπεζίτης με εμπειρία ενός αιώνα θα πάρει “και τα σώβρακα” των Ελλήνων διαπραγματευτών, προτού αυτοί προλάβουν να πούν κίμινο; Αν υποθέσουμε δηλαδή ότι γίνεται κάποια διαπραγμάτευση από ελληνικής πλευράς, πράγμα διόλου βέβαιο.

Η στρατηγική που ακολουθείται κατά της Ελλάδας δεν αποβλέπει βέβαια στην … σωτηρία της, την καταστροφή της προετοιμάζει. Δεν περιορίζεται άλλωστε στην οικονομία. Διερωτάται κανείς προς τι η σπουδή με τον Καλλικράτη; ‘Ολο για διαβουλεύσεις ακούμε, αλλά ένα μόνο κόμμα και πιο συγκεκριμένα ένας άνθρωπος, ο κ. Ραγκούσης, αλλάζει βίαια όλο τον αυτοδιοικητικό χάρτη της Ελλάδας. Για ποια αυτοδιοίκηση άλλωστε μιλάμε, η αυτοδιοίκηση προϋποθέτει, αν μη τι άλλο, κοινότητα, δεν μπορεί η εκπροσωπούσα αρχή να είναι δεκάδες χιλιόμετρα μακριά, ή να ψηφίζουν οι κάτοικοι της Αγίας Παρασκευής υποψήφιο Πρωθυπουργό με τον τίτλο του Δημάρχου Αθηναίων! Εν πάσει περιπτώσει, γιατί η κυβέρνηση δεν φροντίζει να λειτουργήσουν οι υπάρχοντες θεσμοί του κράτους, που τελούν σε παράλυση, αντί να πειραματίζεται; Το ελληνικό κράτος υφίσταται μια τεράστια πίεση από πάνω, τις αγορές και την ΕΕ, στην οποία η πολιτική μας ηγεσία λυγίζει. Μήπως θα ήταν καλό να μην το κάνουμε σάντουιτς, δημιουργώντας μεγάλα υποκράτη και από κάτω;

Εξωτερική πολιτική και η κυβερνητική … αντιπάθεια στο ελληνικό έθνος!

Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής τι να πούμε; Σε λιγότερο από ένα χρόνο καταφέραμε να έχουμε από ψυχρές έως εχθρικές σχέσεις με τη Γερμανία και με τη Ρωσία, αλλά να έχουμε άριστες σχέσεις με έναν Ταγίπ Ερντογάν που ανανεώνει στην Αθήνα την απειλή πολέμου κατά της χώρας μας και στέλνει τα πολεμικά του στη Λούτσα. Δεν κάνουμε τίποτα για να εμποδίσουμε την υιοθέτηση του κανονισμού για το εμπόριο με τα κατεχόμενα και προφανώς θα άρουμε οσονούπω το βέτο που έθεσε ο Παπαδόπουλος σε αριθμό κεφαλαίων της τουρκικής ενταξιακής διαπραγμάτευσης, το σημαντικότερο διπλωματικό χαρτί της Ελλάδας και της Κύπρου. 

Ποιος άραγε λόγος υπαγορεύει την κατάργηση του επιθέτου Εθνικός στα Υπουργεία Παιδείας, ‘Αμυνας κλπ., όπως υπάρχει στα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη; Τι σπρώχνει τον κ. Χρυσοχοίδη να ζητάει εισηγήσεις από το ΕΛΙΑΜΕΠ που να ζητούν την κατάργηση των μαθημάτων ελληνικής ιστορίας και πολιτισμού στους αξιωματικούς της Ελληνικής Αστυνομίας; Τι και ποιόν εξυπηρετεί ο αντιπρόεδρος της ελληνικής κυβέρνησης, όταν χαρακτηρίζει φανταστική την τουρκική απειλή;
Εδώ δεν μιλάμε πια για αντιπάθεια στον εθνικισμό, μιλάμε για αντιπάθεια στο ελληνικό έθνος, στον ελληνικό εθνισμό, από την ίδια την κυβέρνησή του! Μήπως πρέπει αυτή η κυβέρνηση να δώσει κάποιες εξηγήσεις; Μήπως ο ελληνικός λαός οφείλει να της ζητήσει εξηγήσεις, προτού χάσει τη χώρα του και διερωτάται τι συνέβη;

‘Εχει δίκηο ο Πρωθυπουργός. Στην Ελλάδα γίνεται όντως ένα τεράστιο πείραμα σήμερα. Μελετάνε πόσο μπορούν να φτωχοποιήσουν τους ευρωπαϊκούς πληθυσμούς, θα μελετήσουν πως θα χειρισθούν τις αναπόφευκτες κοινωνικές εκρήξεις που θα προκαλέσουν με τις πολιτικές τους, θα δουν πως θα χρησιμοποιήσουν τους μετανάστες για να διοχετεύσουν την κοινωνική οργή, αλλά και να σπάσουν την κοινωνική συνοχή, θα χρησιμοποιήσουν την Ελλάδα για να δοκιμάσουν τις αντοχές της ΕΕ και του ευρώ. Και φυσικά, θα αρπάξουν το γεωπολιτικό φιλέτο που ακούει στο όνομα Ελλάδα+Κύπρος και ελέγχει την πρόσβαση της Ρωσίας στη Μεσόγειο, της Γαλλογερμανίας στην Μέση Ανατολή. Το αληθινό ερώτημα είναι αν θα εξακολουθήσουμε να βλέπουμε την επίθεση κατά της χώρας μας να εκτυλίσσεται από τις πολυθρόνες μας.
20.5.2010

Μήπως να πτωχεύσουμε…

…για να βρούμε την ανθρωπιά μας;…

«Αλήθειες γραμμένες απο εναν ανένταχτο του συστήματος ενα Ιππότη της αληθινής
δημοσιογραφίας…
Χειρότερο από το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός
ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον
φιλτράρει η λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει
χειρότερος φόβος από τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι
και καταλήγεις να φοβάσαι τα πάντα. Λίγο πριν από το τέλος, φοβάσαι
τον φόβο σου και καταλήγεις να φοβάσαι τον εαυτό σου.

Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει
να φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα
μας συμβεί; Κανένας δεν μπορεί να απαντήσει αλλά και κανένας δεν
θέλει. Τι κακό θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θα
αναγκαστούμε να ζήσουμε με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα
προσφέρει καμιά απόλαυση; Θα αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια;
Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνουμε ρετσίνα με τον γείτονα που δεν
γνωρίζουμε καν, όπως σε εκείνες τις ταινίες με τον Ρίζο και τη
Βλαχοπούλου; Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η πόρτα και να είναι ο
διπλανός που ζητάει ένα λεμόνι; Ποιο από όλα είναι το δικό μας
σενάριο;

Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας.
Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των
προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της
διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το
πολιτικό μας σύστημα, αυτή η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και
ανεπάγγελτους; Θα αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός,
ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι
η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;

Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που
δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά
μου θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6
κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος
ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε
αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν
διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του ρίξει δυο
γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θα αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι σύγχρονες
μανάδες ίσως δεν θα αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θα ανακαλύψουν τη
σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με
10 το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο
ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους
κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο.

Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να
επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να
είναι το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχ ν ουν την
επιβεβαίωση της ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό
οργασμό, μαζί με τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους
εκτιμάμε. Θ θα αρχίσουμε να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος
και όχι αναγνωρίσιμος.Οι μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την
Τζούλια για τις κόρες τους.

Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το
διεστραμμένο «εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει
με βάση τις πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό
ταπετσαρίες που φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε
πια να γίνουμε πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και να
αγαπηθούμε περισσότερο, ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το
ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι κοινή. Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν
επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι.

Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια. Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν
τις ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα
συζητάνε ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs,
οι image makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη
δουλειά.

Το σύστημα της αξιολόγησής μας θα αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε
πραγματικά να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα.
Ίσως δεν ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και
ίσως καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που
φαίνονταν καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν
αυτοί που μας εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black.
Ίσως ψάξουμε για μια πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση
δίκιου με τη σύγκριση τραπεζικών λογαριασμών.

Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες να αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί,
πατώντας σε αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν
να πουλάνε βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.

Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χι λ ιάδες
άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι
αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θα απολυθούν
κάποιοι από αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια. Τα
επαρχιακά μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς, θα
καταργηθούν οι «Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι
«Πολιτιστικοί σύλλογοι για τη σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του
Λάμπρου Κατσώνη». Οι ανύπαντρες κόρες αξιωματικών δεν θα παίρνουν
επίδομα. Και όσες από αυτές είναι επώνυμες δεν θα είναι «κατά του
γάμου από άποψη», για να παίρνουν το επίδομα.

Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που
αναπαράγει τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμένο του
εαυτό, Δικαιοσύνη την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον
ευδαιμονισμό. Φοβάμαι. Γι αυτό θέλω να τελειώνουμε.
του Κώστα Βαξεβάνη.
Eυχαριστώ τον Φοίβο για το μέιλ»

Πηγή: ΄Αρωμα γυναίκας