Με τα μάτια της ψυχής



Σ’ ευχαριστώ που είσαι εδώ και περπατάμε

και που τα μάτια της ψυχής

στο χρόνο δραπετεύουν.
Νιώθω το χέρι μου κρατάς να μη φοβάμαι,
όταν σκοτάδι με τυλίγει και όλα γύρω αγριεύουν.
 (στίχοι αγνώστου)

«΄Εχασα το χαμόγελό μου»

smile1.jpg

΄Οταν είχα τα παιδιά μου μικρά,  στην πρώτη Δημοτικού,  αν θυμάμαι καλά, είχα εντυπωσιαστεί  από ένα μάθημα στη «Γλώσσα μου» με τον παραπάνω τίτλο.

Είχα σκεφτεί  τότε, πως πράγματι ήταν πολύ μελετημένο το σύστημα εκμάθησης και έξυπνος τρόπος, να περνάνε ωραία  μηνύματα στους τρυφερούς αποδέκτες.

Για ένα περίεργο και ανεξήγητο λόγο, εκείνο το μάθημα  είναι βαθειά χαραγμένο  στο υποσυνείδητό μου…..