Θρηνήστε…

Θρηνήστε,  ώ κόρες της Αστάρτης κι’ όλες εσείς

Του Ταμμούζ οι εκλεκτές μαζί μου.

Ας λιώσει απ’το θρήνο η καρδιά κι’ας χύσει δάκρυα  πικρά.

Γιατί ο Χρυσεεφάντινος  δεν είνα μαζί μας πια.

Στο δάσος ‘κει το σκοτεινό Τον γράπωσ’άγριο θεριό.

Τρύπησε με τα δόντια του το θείο Του σώμα.

Χάμω τα φύλλα των καιρών πεσμένο ον σκεπάζουν

Και ποτέ το βήμα Του δεν θα ῤθει να ταράξει

Των  σπόρων το νανούρισμα στης ΄Ανοιξης την αγκαλιά.

Δε θα ‘βρω τη φωνή Του πια σιμά στο παραθύρι

Και πάντα μόνη θα ‘μαι.

Θρηνήστε,  ώ κόρες της Αστάρτης κι’ όλες εσείς

Του Ταμμούζ οι εκλεκτές μαζί μου.

Γιατί για πάντα έχασα τον Χιλιαγαπημένο

Αυτόν που μίλαγε τη γλώσσα που ο ποταμός λαλεί.

Αυτόν που αδελφωνότανε ο χρόνος τη φωνή του

Αυτόν που ήταν στο στόμα του γλυκός ο κάθε πόνος

Αυτόν που μέλι στη χολή μετάλλαξε στα χείλη.

Θρηνήστε,  ώ κόρες της Αστάρτης κι’ όλες εσείς

Του Ταμμούζ οι εκλεκτές μαζί μου.

Σαν κλαιν’ τ’αστέρια, κλαίτε εσείς στο μνήμα Του σιμά.

Σαν ακουμπάνε πάνω Του του φεγγαριού οι αχτίδες

Και τα κλινοσκεπάσματα τα δάκρυά μας ας βρέξουν

Που ο Χιλιαγαπημένος μου στ’όνειρό μου κοιμόταν

Κι’ έφυγε σαν της χαραυγής τα χάδια με ξυπνήσαν.

ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

Σαν σε πομπή κηδείας….

Image

«Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε. Ψωμί αν τρώει αλλά όχι απ’ τη σοδειά του. Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.

Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας. Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του. 

Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.

Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για φιλόσοφο, μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.

Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους.»

Χαλίλ Γκιμπράν (1883-1931), «O Κήπος του Προφήτη», (1923)

 

…Ρούχο δανεικό…

Ο μεγάλος Λιβανέζος ποιητής Xαλίλ Γκιμπράν (1883-1931), μεταξύ των αριστουργημάτων που έγραψε, είναι και το έργο του «ο Κήπος του Προφήτη» .
To ποίημα εκδόθηκε το 1923.
Ιδού ένα απόσπασμα:

«Το έθνος να λυπάστε,
αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε.
Ψωμί αν τρώει, αλλά όχι απ’ τη σοδειά του.
Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.

Το έθνος να λυπάστε,
που δεν υψώνει τη φωνή, παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας.
Που δεν συμφιλιώνεται, παρά μονάχα μεσ’ τα ερείπιά του.
Που δεν επαναστατεί, παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.

Το έθνος να λυπάστε,
που έχει αλεπού για πολιτικό,
απατεώνα για φιλόσοφο,
μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.

Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς, από χρόνια βουβαμένους.»

Πηγή: http://didymoteicho.pblogs.gr/2011/11/to-ethnos-na-lypaste.html