Ρίκο, ρίκο, ρίκοκο

Γνωρίζουμε όλοι το  βερύκοκο 

 

όχι μόνο σαν φρούτο,

αλλά οι παλαιότεροι από το χαριτωμένο τραγουδάκι παλαιάς ελληνικής ταινίας.

΄Ομως από ‘δω και πέρα στην Ελλάδα θα αντιληφθούμε…  δηλαδή θα το νιώσουμε για τα καλά στο πετσί μας και …

τί εστί βερύκοκο 


Βερίκοκο ή αλλιώς Β17

Υπάρχει ένας λαός, ο μακροβιότερος στον κόσμο, όπου ο καρκίνος είναι εντελώς άγνωστος.

Πρόκειται για την φυλή των Χούνζα, που ζει στο Πακιστάν και ισχυρίζεται οτι είναι …σπορά..των στρατιωτών του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Το φαινόμενο αυτό της μακροβιότητος.. δεν άφησε αδιάφορους τους επιστήμονες όλου του κόσμου, αλλά κυρίως των αμερικανών..

Κλιμάκιο από το Μεμόριαλ πήγε στην περιοχή και μελέτησε τη διατροφή των Χούνζα.

Με έκπληξη οι ερευνητές, διεπίστωσαν, ότι οι Χούνζα έτρωγαν πολύ απλά φαγητά, αλλά και πολλά βερίκοκα, μαζί με τα κουκούτσια τους ..( εννοείται την ψίχα απ το κουκούτσι..)

Μάλιστα όσο περισσότερα βερίκοκα παράγει και καταναλώνει ένας Χούνζα, τόσο περισσότερο ανεβασμένη είναι η κοινωνική του θέση.

Όταν ένας δυτικός γιατρός επισκέφθηκε τους Χούνζα, του προσέφεραν βερίκοκα και αυτός έφτυνε τα κουκούτσια. Έτσι του είχανε μάθει.

Οι Χούνζα έκαναν όλοι έναν μορφασμό αηδίας, και του είπανε οτι: Πέταγε το καλύτερο.

Ο βιοχημικός Ernst Krebs ανεκάλυψε μέσα στα βερίκοκα, μιαν ουσία που ονομάστηκε Λεατρίλη ή βιταμίνη Β17.

Ο Διευθυντής ερευνών του Μεμόριαλ (που είναι η Μέκκα του καρκίνου) ο περίφημος επιστήμονας Κανεμάτσου Σιγκουίρα, πειραματίσθηκε με ποντικούς, χρησιμοποιώντας λεατρίλη..

Ο Σιγκουίρα έμεινε έκπληκτος. Ήταν η δυνατότερη αντικαρκινική ουσία του κόσμου που είχε δοκιμάσει ποτέ, όπως δήλωσε.

Πήγε λοιπόν στους ανωτέρους του και τους είπε τα ευχάριστα νέα.

Η πιο δυνατή αντικαρκινική ουσία της γης: Β17 η οποία βρίσκεται στα κουκούτσια από βερίκοκα.

Τι θα κέρδιζαν αυτοί με την αντικαρκινική αυτή ουσία προσβάσιμη στον καθένα?

Απλά τίποτα, ίσως λίγη δόξα…

Άλλωστε τα μέλη του Δ.Σ. του Μεμόριαλ ήταν όλοι στο..μισθολόγιο ..φαρμακευτικών εταιρειών..

Του είπαν λοιπόν να συνεχίσει τα πειράματα και…. να αποδείξει πως.. ήταν λάθος.

Οι διαδικασίες τροποποιήθηκαν και σχεδιάστηκαν με σκοπό να αποτύχουν και τελικά απέτυχαν. Αντικατέστησαν τον Σιγκουίρα με έναν κτηνίατρο, ο οποίος χορήγησε στα πειραματόζωα διαφορετική δόση από αυτή που χορηγούσε ο Ιάπωνας επιστήμονας και τα πειραματόζωα πέθαναν.

Τα αποτελέσματα αυτού του ψευδοπειράματος δόθηκαν στη δημοσιότητα.

Τα υπόλοιπα τα ανέλαβαν τα παπαγαλάκια των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Φυσικά από το 1980 που συνέβη οι αποδείξεις ακόμη αναμένονται. Δεν αποδείχθηκε! Ήταν απάτη η Β17, έλεγαν οι γιατροί που δεν γνώριζαν τις λεπτομέρειες.

Κανένας δεν θα μάθαινε την πραγματικότητα αν δεν επαναστατούσε η συνείδηση ενός θαρραλέου δημοσιογράφου που ως υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων του Μεμόριαλ γνώριζε την απάτη.

Και cheesecake βερύκοκο, έτσι για παρηγοριά…

Advertisements

Η ΑΓΚΑΛΙΑ

 

Έχετε παρατηρήσει πως οι Άνθρωποι δεν αγκαλιάζονται συχνά;

Ακόμα και αυτοί που πολλές φορές αγκαλιάζουν κάποιον άλλον άνθρωπο, εύκολα μπορείτε να δείτε πως η αμοιβαία αγκαλιά δεν κρατά παρά μερικά δευτερόλεπτα. Προσωπικά δε έχω δει πολλές φορές στην ζωή μου τους ανθρώπους να χάνονται σε μια αγκαλιά χωρίς να παίρνουν υπόψιν τους τον Χρόνο και την Διάρκεια.

Τι είναι αυτό λοιπόν που φοβίζει τους περισσότερους στην σκέψη και στο βίωμα μιας αμοιβαίας αγκαλιάς;

 

Πρώτα απ’όλα θα ήθελα να πω πως η αγκαλιά έχεις ποικιλόμορφες σημασίες και συμβολισμούς. Η αγκαλιά μεταξύ δύο ανθρώπων αποδίδει λατρείες και τιμές στην Υπέρβαση της Μονάδας απέναντι στην Διπολικότητα που βασιλεύει στο Φυσικό Πεδίο. Από μικρά παιδιά μας μαθαίνουν να αντιλαμβανόμαστε τα πάντα γύρω & εντός μας μέσα από την έννοια του «συγκριτικά αντιθέτου» διότι πολύ απλά το μυαλό μας μπορεί και λειτουργεί καλύτερα όταν τα πάντα είναι κατηγοριοποιημένα μέσα του μέσα από μια αντιστοιχία Καλού-Κακού, Όμορφου-Άσχημου, Αρσενικό-Θηλυκό, Μέρα-Νύχτα κ.ο.κ.

 

Εύκολα μπορούμε να καταλάβουμε πως η Διπολικότητα είναι αυτή που στο Φυσικό Πεδίο παράγει δράση και κίνηση στην ροή της ενέργειας ώστε ο πλανήτης συνεχώς να εξελίσσεται και να προχωρά σε καινούργιες καταστάσεις δημιουργικότητας και πολικότητας. Η ύπαρξη δηλαδή δίπολων βοηθά στο να μην υπάρχει στο Σύμπαν και σε οτιδήποτε εκδηλωμένο ακινησία & αδράνεια.

Άλλωστε και ο Ηράκλειτος λέγοντας «Τα πάντα ρει», εννοούσε πως τα πάντα στο εκδηλωμένο Σύμπαν συνεχώς κινούνται και αλλάζουν διότι πολύ απλά η δύναμη των Διπόλων είναι αυτή που θέτει τον Κόσμο σε κίνηση αλλά και Ισορροπία. Εδώ οφείλω να πω πως όχι μόνο ο Ηράκλειτος αλλά και ο Ανατολίτικος Εσωτερισμός φρόντισε από την πλευρά του να εξηγήσει αλλά και να απεικονίσει την σημασία των Διπόλων αλλά και της Ισορροπίας του πλανήτη μέσω αυτών διότι πολύ απλά τα Δίπολα δεν είναι αντίθετα αλλά συμπληρωματικά μεταξύ τους!

Δεν υπάρχει δηλαδή θέμα επιβολής του ενός από το άλλο αλλά η αποδοχή της Ισότητας, της Συμπληρωματικότητας και της Ισορροπίας.

 

 

Τώρα, η αγκαλιά, δεν είναι παρά η υπέρτατη επιθυμία της Μονάδας έστω για μια στιγμή να νιώσει την αίσθηση της πλήρης Ενότητας με την Πηγή των Πάντων. Κι αυτό πολύ απλά γίνεται όταν καταργείτε μέσα μας η έννοια του Δίπολου και καλλιεργείται η αίσθηση της υπέρβασης που οφείλουμε να κάνουμε σε όλα αυτά που νομίζουμε πως μας χωρίζουν από την θέαση του Σύμπαντος. Ο Άντρας δηλαδή μιας και δεν είναι αντίθετος με την γυναίκα αλλά συμπληρωματικός προς αυτήν (και το αντίστροφο σαφώς) οφείλει να παραδεχθεί στο Πεδίο της Πτώσης την επιθυμία του για Ένωση με το άλλο του μισό και την επιστροφή του σαν Όλον μέσα στο ίδιο το Όλον!

Ποια είναι όμως η ποιότητα που εκφράζει το Όλον;

Η Αγάπη φυσικά.

Γι’αυτό και όταν αγκαλιάζουμε κάποιον/α με Αγάπη μπορούμε όχι μόνον να καταργήσουμε την Δυαδικότητα αλλά και να νιώσουμε τον άλλον Άνθρωπο ως το μεδούλι της Ύπαρξης του διαπιστώνοντας μέσα από την αμοιβαία ανταλλαγή ενέργειας το κοινό στοιχείο που εν τέλη μας ενώνει και όχι μας χωρίζει. Χανόμαστε μέσα σε μια τεράστια αγκαλιά και ζαλιζόμαστε από την απλοχωριά της γιατί τέτοια είναι και η φύση της Κοσμικής Αγάπης. Να διαλύεται το Εγώ μας μπροστά στην μεγαλοσύνη της Ανιδιοτελούς Αγάπης, να σταματά το μυαλό να αναλύει ή να θέτει ερωτήματα και να νιώθει η καρδιά ολοκληρωτικά πως κοινός παρανομαστής όλων είναι ο Άνθρωπος και όχι το Φύλο.

 

Μην ακούτε το μυαλό σας που σίγουρα με άπειρα ερωτήματα και διλήμματα θα σας προκαλέσει αμηχανία και αμφισβητήσεις, σφιχταγκαλιάστε άφοβα λοιπόν τους γύρω σας νιώθοντας την Αγάπη και την Ενέργεια να ρέει μέσα σας και αν κάποια στιγμή έχετε την εντύπωση πως χάνεστε στην αγκαλιά του άλλου αφεθείτε σε αυτό το Θείο Συναίσθημα το οποίο είναι σαφώς από τα πιο όμορφα που μπορεί να βιώσει ο Άνθρωπος. Άλλωστε μια αγκαλιά χωρίς να κοστίζει τίποτα είναι αυτή που μπορεί να λυτρώσει πολλούς ανθρώπους από τα βάρη της ζωής και του Εαυτού τους, να τους κάνει να χαμογελάσουν με νόημα, να νιώσουν προστασία, αγάπη και φροντίδα.

 

Γίνεται!

Σε μερικούς ανθρώπους, η απόσταση, ο χρόνος, τα εμπόδια, δεν χωράνε ανάμεσα.
Με μερικούς ανθρώπους η ζωή γλυκαίνει, χωράει σε μια σφιχτή αγκαλιά.
Με μερικούς ανθρώπους, ξέρεις ότι μοιράζεσαι τον κόσμο, τα όνειρα, τη μυστική ευτυχία της ψυχής, ακόμα κι εξ αποστάσεως.

Κι αυτό είναι κάτι που αξίζει να το ζεις.

Χριστός Ανέστη μάτια μου

alt

«Χριστός Ανέ – Χριστός Ανέστη μάτια μου 

 Χριστός Ανέστη μάτια μου κι έλα να φιληθούμε/,

έτσ’ είναι μάτια μου, έτσ’ είναι κι έλα να φιληθούμε/

πάρε και κλη – πάρε και κλήμα τ’ αμπελιού 

 πάρε και κλήμα τ’ αμπελιού κι έλ’ να στεφανωθούμε.

 Εβγα να με δεις που ήρθα

/ τ’ άστρι μ’ έφερε τη νύχτα.

΄Ομορφη που ‘ναι η Λαμπρή

 απ’ όλες τσι σκολάδες, 

 που βγάζουν την Ανάσταση

 μ’ ολόχρυσες λαμπάδες.

 Βιόλα μου και κατιφέ μου 

 δε σ’ αλησμονώ ποτέ μου…»

 (τραγούδι από το Μελί Ερυθραίας της Μικράς Ασίας).

Μέρα χαράς, η Κυριακή του Πάσχα γιορτάζεται με τραγούδια και χορούς, που ωστόσο σήμερα έχουν χάσει μεγάλο μέρος της τελετουργικής σημασίας τους, και από συλλογική εκδήλωση της κοινότητας εντάσσονται συνήθως στο στενότερο πλαίσιο του οικογενειακού γλεντιού.

Παλιότερα, βέβαια, η κοινότητα χόρευε μπροστά στην εκκλησία και συνοδευόταν από τραγούδια προσαρμοσμένα στην ιερότητα της στιγμής. Τουλάχιστον τα περισσότερα, γιατί ο λαός έβρισκε τρόπους να εκφράζει τα πραγματικά του αισθήματα, ξεγελώντας το, κατά τα άλλα, άγρυπνο βλέμμα της κοινωνικής συμβατικότητας και της εκκλησιαστικής ηθικής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το παρακάτω τετράστιχο ενός τέτοιου θρησκευτικού τραγουδιού:

marienkaefer-0001.gif von 123gif.de Download & Grußkartenversand

«Σήμερα είναι Λαμπρή

  Χριστέ κι αληθινέ μου κι έλα να φιληθούμε 

για την αγάπη του Χριστού 

 με το Χριστός ανέστη, δε μας παρεξηγούνε».

Αν και το Πάσχα είναι ταυτισμένο με τη χριστιανική παράδοση, οι ρίζες των εθίμων που τελούνται αυτή την περίοδο έχουν μακρινή προέλευση: Από τις αρχέγονες τελετουργίες που αποτυπώθηκαν στις μυθολογίες όλων των λαών και οι οποίες βασίζονται στην έννοια της «Ανάστασης», ως απόπειρας ερμηνείας των επαναλαμβανόμενων κύκλων της φύσης και της ζωής. Με τις σχετικές τελετουργίες, ο άνθρωπος γιόρταζε την «αναγέννηση» της γης την άνοιξη και υμνούσε το φως του ήλιου, ενώ εκφραζόταν η ανάγκη για καλυτέρευση της ζωής του. Σαφής αναφορά στην αρχέγονη αυτή λειτουργία αποτελεί η ελληνική λέξη Λαμπρή (με αρχαιοελληνικές ρίζες), η οποία εκφράζει πολύ περισσότερα από τη λέξη Πάσχα

(προέρχεται από το εβραϊκό «Πεσάχ»: διάβαση). 

΄Οποια ονομασία και αν δώσει κανείς στην κορυφαία γιορτή του χριστιανικού κόσμου, ο συμβολισμός της είναι πάντα ο ίδιος: Η νίκη της ζωής πάνω στο θάνατο. Η Σταύρωση εγκυμονεί την Ανάσταση, το πένθος τη χαρά… Μήπως και ο συμβολισμός του θείου δράματος δε βασίζεται στο αρχετυπικό σχήμα μιας αντίφασης; Ο θεός πεθαίνει, ενώ ο κόσμος ξαναγεννιέται και κηδεύεται μέσα στην οργιαστική ανθοφορία 

http://spoudasterion.pblogs.gr/2010/04/602693.html

Τσαγκαροδευτέρα

Πολλά πράγματα ψυχολογικά κουβαλάει ο άνθρωπος μέσα του: την πρώτη παντόφλα της μάνας του, το βρωμόξυλο που του έριξε ο δάσκαλος στην Πέμπτη Δημοτικού, τότε που πάτησε ένα σαλιγκάρι, τότε που ερωτεύτηκε την κόρη της δασκάλας του κ.ο.κ.

Μα υπάρχει ένα ψυχολογικό (μόνο το επίθετο, να με συγχωρείτε που δε βάζω ουσιαστικό), που δεν έχει μελετηθεί επαρκώς ούτε από το Φρόιντ, ούτε από τον Γιουνγκ, ούτε κι από την Τένια Μακρή.

Είναι το σύνδρομο της Δευτέρας (νατο και το ουσιαστικό).

Ξεκινάει από το σχολείο. Εντεκάμιση το βράδυ και μετά τα αθλητικά ή την ταινία στην ΕΡΤ1, προσπαθείς μες στη νύστα και στο άγχος, να γράψεις τα απαραίτητα στο τετράδιο της Γλώσσας και να προσεύχεσαι να μη σε σηκώσει ο δάσκαλος, στα άλλα που δεν έκανες. Αύριο είναι Δευτέρα.

Μετά ως εργαζόμενος, βλέπεις την Κυριακή να σκοτεινιάζει και σε πιάνει μια κατάθλιψη και προσπαθείς να σκεφτείς για την επόμενη, τι πρέπει να κάνεις πρώτο, που θα τηλεφωνήσεις μετά, πως θα χειριστείς το τάδε ζήτημα. Αν έχει χάσει και η ομάδα σου τότε βράστα! Τα προβλήματα αυτά γίνονται σοβαρά, σχεδόν σαν τα αισθηματικά. Αύριο είναι Δευτέρα.

I am Bored

Και έχοντας όλες αυτές τις σκέψεις στο μυαλό σου το μόνο που καταφέρνεις είναι να πεις μια καλημέρα (καλημέρα ντε!), να κάνεις μισή ώρα να φτιάξεις το τσάι σου ή τον καφέ σου (μπλιαχ) και άλλες δύο να το πιεις, να ανοίξεις λίγο τον υπολογιστή σου, να μπεις μέσα στα μπλογκς μήπως βρεις κάτι να σου φτιάξει το κέφι… Σήμερα είναι Δευτέρα.

Δευτέρα είναι σήμερα; Να σου θυμίσω ότι σήμερα ξεκινάει η δίαιτά σου – άσε κάτω το κουλουράκι. Επίσης, να πάρεις τηλέφωνο τον οδοντίατρο σου για ραντεβού, το συνεργείο για σέρβις, το εστιατόριο για τραπέζι, τον αλήτη αυτόν που σου χρωστάει λεφτά και δε στα δίνει, την αισθητικό σου για αποτρίχωση. Αν είσαι άντρας και κάνεις αυτό το τελευταίο, τότε τι να πω; φτού σου ρε!

Φίλε συμπλόγκερ. Το κείμενο αυτό αν σε χαλάρωσε κάπως, γράφτηκε γι’ αυτό. Δευτέρα είναι θα περάσει.

πηγή

Μανουσάκια, μανουσάκια…

2205548101_61bb97258c_z

(εικόνα) 

…Εμένα η μάνα μ’ έστειλε να μάσω μανουσάκια

-μανουσάκια μανουσάκια

όμορφά μου κοριτσάκια-

ώρε σα μπήγα και τα έμασα

και τά ’κανα ματσάκια

-μανουσάκια μανουσάκια

μόσχος και γαρυφαλάκια-

Μωρέ σαν τι τον έχεις το μ παπά

που κάθεται κοντά σου;

Τον έχ’ η μάνα μ’ αδερφό

και ’γω τον έχω μπάρμπα

μανουσάκια μανουσάκια

μόσχος και γαρυφαλάκια-…

 

 Το τραγούδι είναι δημοφιλέστατο στην Πελοπόννησο, τη δυτική ιδιαίτερα. Τραγουδιέται και χορεύεται σε συμποσιακά γλέντια, γάμους και πανηγύρια αλλά κυρίως τις Απόκριες, καθώς συνδυάζεται και με το ομώνυμο, ευώδες λουλούδι που ανθίζει στην αρχή της άνοιξης, τα μανουσάκια (υάκινθος[4]), αυτοφυές   σε  υγρά, βαλτώδη μέρη (που αφθονούν στη δυτική Ηλεία) και που συλλέγεται  κατά κανόνα σε δεσμίδες.

DSCN3434--@-1

Οι δύο πρώτοι στίχοι του παραπάνω τραγουδιού αποδίδουν το μονόλογο μιας κόρης που ανακοινώνει ότι η μάνα  της την έστειλε (στους  υγρούς, βαλτώδεις αγρούς) να μαζέψει  μανουσάκια και ότι αυτή πήγε (ρήμα που δηλώνει απομάκρυνση, προς τα λιβάδια) και  μάζεψε άφθονα από αυτά, σε δεσμίδες (τα ’κανα ματσάκια). Ο μονόλογος σταματάει απότομα, χωρίς η κόρη να αναφέρει  αν επέστρεψε στη μάνα για να της παραδώσει τα μανουσάκια, εκπληρώνοντας την παραγγελία της.  Το γύρισμα/αποστροφή στο τέλος των δύο πρώτων στίχων που αφηγούνται το μάζεμα των λουλουδιών (…μανουσάκια μανουσάκια όμορφά μου κοριτσάκια…) υποδηλώνει όμως ότι η κόρη  δεν έχει πάει ολομόναχη στους ερημικούς, βαλτώδεις αγρούς αλλά ότι συνοδεύεται από παρέα κοριτσιών.

Ο επόμενος στίχος αποτελεί ερώτηση από κάποιους άλλους ―προφανώς παρόντες, ωσάν τραγικός «χορός»― προς την κόρη να διευκρινίσει τη σχέση της με κάποιον  «παπά» (δηλ. σεβάσμιο, γενειοφόρο και ρασοφόρο άνδρα) που στέκεται στην μπάντα, δηλαδή παράμερα, σε κάποια απόσταση, ωσάν αυτός να μπήκε ξαφνικά στην ερημική σκηνή που διαδραματίζεται. Η κόρη απαντάει ότι η σχέση της με τον «ξένο» παπά είναι συγγενική. Είναι θείος της, αδελφός της μητέρας της (τον έχ’ η μάνα μ’ αδερφό και ’γώ τον έχω μπάρμπα), χωρίς να αναφέρει και το ρόλο που αυτός παίζει στην όλη υπόθεση ή την όποια άλλη, πέραν της συγγενικής,  σχέση μπορεί να έχουν μεταξύ τους. Ωστόσο αφήνεται, μέσω και μόνο της ερώτησης, να υπονοηθεί  ότι υπάρχει και κάποια άλλη, άρρητη και κατά ένα τρόπο περίεργη, αναπάντεχη ή μη θεμιτή, σχέση μεταξύ τους καθώς μάλιστα η  μητέρα φαίνεται να μην είναι παρούσα στη σκηνή όπου δρουν η κόρη και τα κορίτσια μοναχικά, προφανώς εκτός κατοικημένου χώρου. Το τραγούδι τελειώνει εκεί.

Narcissus tazetta

Αν αναγνώσουμε το τραγούδι όπως είναι, σαν ποιητικό κείμενο ανεξάρτητο από το συμβολικό, εποχικό  και κοινωνικό πλαίσιο της  ζωντανής,  τελετουργικής του επιτέλεσης τις Απόκριες,  φαίνεται οι δύο πρώτοι στίχοι να είναι άσχετοι με τους δύο τελικούς επόμενους,  και το όλο τραγούδι να μη βγάζει νόημα, να είναι παράλογο. Αξιοσημείωτο είναι επίσης το ότι η κόρη και ο  παπάς-μπάρμπας δεν φέρουν κάποιο όνομα, παράλειψη που μπορεί να παραπέμπει στη συμβολική σημασία των προσώπων της «μανουσο-μαζώχτρας» κόρης και του «παπά-μπάρμπα».  Επίσης  το ότι πέρα από τη συγγενική τους σχέση,  δεν αναφέρεται ρητά τι «παίζεται» ανάμεσα σε αυτούς, όσο  και το γεγονός ότι η κόρη μαζεύει μανουσάκια κατ’ εντολήν της μάνας  της. Ωστόσο το «γύρισμα» που τραγουδιέται σε πολλές επιτελέσεις του τραγουδιού, «…μανουσάκια στο ποτήρι να σε φίληγα στα χείλη…» υποδηλώνει έμμεσα πριν σαφώς τον ερωτικό-σεξουαλικό χαρακτήρα της σχέσης κόρης-μπάρμπα.

DSCN4290

Όπως τόνισα και  παραπάνω, στη δημοτική ποίηση τίποτα δεν είναι τυχαίο και παράλογο, πόσο μάλλον για αυτούς που τραγουδούν τα μανουσάκια και τα χορεύουν σε τελετουργικές περιστάσεις. Μελετώντας λοιπόν το τραγούδι ανάμεσα σε άλλα σχετικά, στο πλαίσιο της ερευνητικής μου υπόθεσης για την Ελένη/Αγιαλένη, παρατήρησα ότι αν αναγνώσουμε  (σωστότερα: ακούσουμε) τα μανουσάκια με τον τρόπο που έχω επιχειρήσει και για άλλα τραγούδια (της Αλεξαντριανής Ελένης, της Αναστασάς,  της Όρθας και άλλων), δηλαδή επιτελούμενο στην εαρινή εποχική τελετουργία της Αποκριάς,  φαίνεται η γριφώδης αφήγησή του να μην είναι αποσπασματική και ακατανόητη αλλά να αφορά ένα ιερό μύθο και θεατρικές δράσεις που συνοδεύουν τη ζωντανή του επιτέλεση, όπου οι επιτελεστές και οι συμμετέχοντες «γνωρίζουν», συνειδητά ή μη,  το μύθο που αυτό αφορά. Αν λοιπόν θεωρήσουμε ιερά τα τελετουργικά διαδραματιζόμενα,  η Κόρη αποστέλλεται να μαζεύει τα μανουσάκια/υάκινθους κατ’ εντολήν της Μάνας ως ετήσια, εαρινή και  θεάρεστη επιταγή. Η αναφορά στο ότι η κόρη μαζεύει τα χθόνια μανουσάκια (αναρωτιέμαι αν η λέξη έχει σχέση με τη λέξη μάνα) στα (υπονοούμενα ως) υγρά, βαλτώδη  λιβάδια, φέρνει συμβολικά και υπαινικτικά στο προσκήνιο και τον Άδη (καθώς  τα βαλτώδη, υγρά μέρη θεωρούνται στην προφορική παράδοση  είσοδοι προς αυτόν[5]). Ταυτόχρονα γίνεται υπαινικτικά και επίφοβα φανερό στο τραγούδι ότι ανάμεσα στην Κόρη και στο αρσενικό πρόσωπο, το δηλούμενο συγγενικά ως μπάρμπας και ταυτόχρονα με ιερατικό ρόλο ως παπάς, υποβόσκει  κάποια ανόσια  (για τα ανθρώπινα κοινωνικά κριτήρια, από άποψη συγγένειας, ηλικίας και ιερότητας) σχέση ερωτική-σεξουαλική που επίκειται να συμβεί επιτόπου, στο λιβάδι.

P2110023

Ο εν λόγω γενειοφόρος (κατά τεκμήριο, στην ορθόδοξη ιερατική παράδοση) παπάς/μπάρμπας όμως σαν να εμφανίζεται ξαφνικά στο προσκήνιο, στο λιβάδι με τους υάκινθους, δηλαδή συμβολικά ωσάν να βγαίνει μέσα από τα βαλτώδη στόμια του κάτω κόσμου. Η  γαμήλια ερωτική συνεύρεση της νύφης και του γαμπρού στα τραγούδια του γάμου όσο και στα θρησκευτικά που αφορούν την ερωτική συνουσία ανάμεσα στο χθόνιο εραστή και την χθόνια κόρη-Γη  ταυτίζεται  συμβολικά με αρπαγή (βλ. σχετικά την ανάρτηση για τον Λιμάζαγα και την Ελένη σε αυτό εδώ το blog)[6] . Εκτιμώ λοιπόν ότι είναι λογικό, δεδομένης της κρυπτότητας του νοήματος του τραγουδιού όσο και της προκύπτουσας ως τελετουργικής θρησκευτικής/αναβλαστικής επιτέλεσής του στο πλαίσιο της Αποκριάς, να υποθέσουμε ότι ο παπάς/μπάρμπας ταυτίζεται εδώ συμβολικά με τον Υάκινθο-εραστή  που φέρει ήδη στην αγκαλιά της η Κόρη και ―άρρητα στο τραγούδι― να την απαγάγει προκειμένου να συντελεστεί η υποδηλούμενη αναβλαστική-αναγεννητική τους ερωτική συνεύρεση στον κάτω κόσμο.

amfipolh

Η αρπαγή της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα, λεπτομέρεια από το ψηφιδωτό δάπεδο του τρίτου θαλάμου στο ταφικό  μνημείο στο λόφο Καστά  της Αμφίπολης,  όπως δημοσιεύτηκε στις 16/10/2014, πηγή: